John Alinder, zoon van een boer, werd in 1878 geboren in het dorp Sävasta, Altuna parochie, in Uppland, een provincie in oostelijk Midden-Zweden. Alinder bleef zijn hele leven in het dorp wonen. Hij koos ervoor om de boerderij van zijn ouders niet over te nemen en werd in plaats daarvan autodidact fotograaf en manusje van alles. Hij was een muziekliefhebber en houder van het Zweedse agentschap voor het Britse platenlabel en grammofoonmerk His Master’s Voice. Een tijdlang runde hij een countrywinkel vanuit zijn huis en hij had zelfs korte tijd een illegale bar. Van de jaren 1910 tot de jaren 1930 portretteerde hij de lokale bevolking, het landschap om hen heen en hun manier van leven. Hij fotografeerde hen vaak in hun huizen en tuinen, met behulp van de technologie van die tijd, glasplaten. Deze ontwikkelde hij in een kleine donkere kamer die hij had gebouwd en vervolgens maakte hij de afdrukken in het zonlicht.
John Alinder (22 December 1878, Sävasta, Altuna parish - 12 August 1957, Sävasta, Altuna parish), Swedish photographer. The son of a farmer, he was born in a village in Uppland, a province in eastern central Sweden; he remained in the village all his life. But he chose not to take over his parents’ farm and instead became a self-taught photographer and something of a jack of all trades. He was also a great lover of music, and held the Swedish agency for the British record label and gramophone maker "His Master’s Voice." For some time he ran a country shop from his home, and he apparently even operated a bar for a while. Beginning about 1910 and continuing two decades, he photographed the local people, his neighbors and friends, the surrounding landscape, and their way of life. He portrayed them informally, using the technology available of the time - glass plates - which he then developed in a small darkroom he had built.
Alinder was als fotograaf volledig autodidact. Het is niet duidelijk wanneer hij begon met fotograferen, maar rond 1910 lijkt het bedrijf echt van start te zijn gegaan. Het Uppland Museum heeft 8.421 glasplaten naar hem vernoemd, de meeste uit de jaren 1910 en 1920, met een paar uit de jaren 1930. Hij werkte voornamelijk in de parochie Altuna, maar ook in de naburige parochies Simtuna, Frösthult, Torstuna, Österunda en Härnevi. De fotografie werd uitgevoerd onder eenvoudige vormen. Hij had een kleine donkere kamer in zijn huis, terwijl het kopiëren buiten gebeurde. Alinder gebruikte nooit decors of andere decoraties. Hij gebruikte een camera met grootformaat negatieven. Na het belichten en ontwikkelen van de glasnegatieven, plaatste hij ze in direct contact met een speciaal fotopapier in een frame onder glas en belichtte ze met zonlicht. Na fixeren, spoelen en drogen waren de beelden klaar. (Uplandsmuseet)
Het behoud van de glasplaten van Alinder is te danken aan Axel Ekholm. Hij was hoofd cultuur in de toenmalige gemeente Fjärdhundra in de jaren 1950 en 1960. De collectie werd bewaard in de kelder van de bibliotheek. Eind jaren 1980, toen het Uppland Museum een vraag kreeg over een van de foto’s uit de collectie, realiseerde Iréne Flygare, toenmalig hoofd onderzoek van het museum, zich wat een culturele schat het eigenlijk was. Sinds de collectie bij het museum is gekomen, is er een enorme hoeveelheid werk verricht om de afbeeldingen beschikbaar te maken voor het publiek. Glasplaten zijn schoongemaakt, gedigitaliseerd en gescand en de mensen op de foto’s zijn geïdentificeerd. Sommige informatie over mensen en plaatsen en soms Alinder’s eigen titels zijn terug te vinden in zijn eigen registerboeken. (Upplandsmuseet)
bezoek ook:
https://www.all-about-photo.com/photo-articles/photo-article/1072/john-alinder-portraits-1910-32
Wij waren net als jullie in levende lijve, maar in de tijd van toen. Het licht wist ons op glas te beschrijven, meer was niet van doen om ook nu in jouw gezelschap te verblijven.
Is nu ‘fotografie’ in handbereik van vrijwel iedere + tienjarige, de functie van het fotografisch beeld verloor zijn oorspronkelijke opdracht in het bijna dagelijks gebruik waardoor het conserverende van levensfases en leefomstandigheden veranderde in het memoriseren van de banaliteit die net zo vlug weer uitgewist als vastgelegd wordt. Nog voor een beeld aan de geschiedenis van de maker kan deelnemen is het uitgewist of in eindeloze databanken verloren gelegd. Nooit is het persoonlijke zo weinig gedocumenteerd als heden ten dage. In die zin is een collectie als deze en de aandacht voor haar historische waarde zo belangrijk om over onze eigen fotografische (en filmische) mogelijkheden als cultuurbijdrage na te denken. Het eigen curriculum zou al in de lagere school allerlei speelse fotografische en filmische expressiemogelijkheden kunnen krijgen, de opbouw van een journaal of levensverhaal kunnen aanvullen zodat het geheel van de menselijke geschiedenis via de kleine alledaagse geschiedenis van onszelf beter begrepen en gehanteerd kan worden. Een vrome wens.
Uit vorige bijdrages willen we alvast deze twee afleveringen opnieuw belichten waarin fotografie in dezelfde vorm en functie werd ervaren:
Ontdek meer van In de stilte
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Fotografie, filmen, het is net zo goed het gebruiken van een taal, en die taal zou je bv. samen met je moedertaal en vreemde talen ook kunnen aanleren, liefst al doende uiteraard. Dankjewel voor je reactie.