118_b014def810aa0d7cbadc28fce4fd9c68

Beste Theodore,

Stel dat je iemands goed of have, ziel of eer, of wat dan ook, beschadigd hebt.
Wel, dan moet je dat goed maken. Logisch.
In het Oude Testament staat: oog om oog, tand om tand.
Wanneer iemand denkt ergens in beschadigd te zijn, mag hij blijkbaar de andere partij nog meer beschadigen.
Jij hebt mijn auto beschadigd, wel ik zal de jouwe helemaal in puin achterlaten.
Jij hebt mijn gevoel beschadigd, wel ik zal jouw familie met roddels en getuigenissen overladen zodat je sociaal dood bent.Puinhopen.

Ik zou natuurlijk ook jouw auto kunnen laten herstellen en voor de kosten instaan.
Ik zou met jou een lang en deugdelijk gesprek kunnen hebben waarin we beiden nagaan wat er werkelijk gebeurd is en hoe we dat samen kunnen GOED maken.

Wij leven in een cultuur van puinhopen.
We laten onszelf opjutten, we koesteren ons slachtoffer zijn, we worden eindelijk op handen gedragen. Dat we daarvoor de anderen vertrappelen, hem werkelijk uitschakelen in de maatschappij, zijn geliefden met hem vernederen, het geeft niets want in onze ogen is hij/zij schuldig en aldus…

Zie je de primitieve offer-drift: als de godheid in ons is geraakt, eisen wij in haar naam offers. Meneer IK is beschadigd en nu zal het offer om de goddelijke IK te kalmeren net zo bloedig zijn, indien mogelijk nog bloediger.

Slacht-offer: dat is een gruwelijk woord. De geslachte zit zijn beul achterna om hem ook te slachtofferen op het altaar van de wraak.
Het is dat bloed dat volop stroomt. Letterlijk in Irak, maar dagelijks in onze eigen leven.
Het nationalisme is narcisme geworden: wie het beeld in de spiegel verstoort, is de beschadiger ook al was het een lachspiegel of was hij wazig door de hitte van de strijd, of de vervalsing van de tijd

Ik betrap er mezelf ook op, zelfs als psychiater. Ik heb mijn vakjes, mijn therapieën, mijn geneesmiddelen, mijn literatuur: wapens van mijn narcisme.
Maar we zijn naakt geboren.En zoals op het beeld dat ik hierbijvoeg, blijft er weinig anders dan gebeente over.
Of dachten we 300 jaar te leven?
Ik pleit dus voor barmhartigheid, deze moedigste vorm van geven en ver-geven, maar dan moeten wij ons eerst naar elkaar be-geven.

Je nachtelijke G. Dumortier-