227_26a4a175204abfcfb9218ce576fb2b37

Beste Theodore,

Herinner je nog de schilder Balthasar Van der Ast? De man van de schelpen en de bloemen.
Ik stuur je op de koude zondagavond een bloemenbundel van zijn leermeester Ambrosius Bosschaert de Oudere (een Antwerpenaar die naar Holland verhuisde!) wiens drie zonen bij Balthasar les volgden.
De bloemen staan in een prachtige loodglazen vaas beschut door de vensternis waarachter zich een dromerig landschap bevindt.
Wat de mensen ook van je beweren, hoe zwaar de woorden je ook om de oren zullen slaan, kijk naar de bloemen, en weet dat daarachter een land ligt waar je niet meer moe moet zijn.

Wat uit liefde ontstaat, overleeft de roddel.
Wat pijn heeft gedaan, kan geheeld worden. Bij degenen die je naar het leven staan en bij jezelf.

Ik zou willen dat ik een dichter was, maar ik moet het bij de psychiatrie houden, en al kunnen we zeldzaam genezen, nu en dan iets helen, we kunnen altijd troosten, zei één van mijn leermeesters.

Ik was zeer ontroerd door de schoolfoto uit 1900.
Wees niet bang van je liefde.
Ik geef je nog een mooi citaat mee van Longfellow: “Als we de verborgen geschiedenis van onze vijanden zouden kennen, zouden we in ieders leven genoeg zorgen en verdriet vinden om alle vijandelijkheid te ontwapenen.”

Je G. Dumortier, vriend