410_264294935c26ac86168672b8e167a27f

De jongen is hoe dan ook aanwezig, en de beeldhouwer zorgt ervoor dat zijn beweging ontsnapt aan het maniërisme door alle kracht die hij nodig heeft om de stevige tak te krommen in de spanning van het lichaam te leggen.

Het is een jongen die de woeste knots van Hercules omvormt tot liefdesboog, en met zijn bevallige kracht die in niets moet onderdoen voor het brute geweld zal hij daarin slagen.

Hoe verlicht de 18de eeuwers ook waren, een blad bedekt zijn geslacht, en de meeste foto’s van het beeld worden kuis van de zijkant genomen alsof de schoonheid daar niet meer aanwezig mag zijn.
En o ja, dit is kunst. Lodewijk XV, madame de Pompadour, en andere minnaars van het schone zouden samen met de schrijfster van het boek “De Jongen”, Germaine Greer, voor het toppunt van deze androgyne substantie uitkomen.
Intussen zijn we “geëvolueerd” naar een tijd waarin de jongen zo wat het grootste taboe is geworden, en de diepere oorzaken daarvan liggen eerder in de eigen angsten zo’n lichaam ook mooi te vinden, net zoals het frele lijfje van Kate Mos toen ze aan haar mode-carrièrre begon, en dat gevoel toestaan, deze mengeling van mannelijke en vrouwelijke kanten, dat schrikt ons zodanig af dat we op zoek gaan naar soortgenoten in wie wij dat gevoel kunnen afstraffen zodat wij gevrijwaard blijven.

Beste Psychiater, mijn onzichtbaarheid is nog nooit zo dichtbij geweest.
Ik weet dat schoonheid zijn prijs heeft, maar domheid ook, en die prijs is duur om te betalen.

Uw bijna afscheid nemende Theodore