HET EINDE VAN DE TELEVISIE (2)

65a17efd

Yun-Fei Ji bracht een aantal van zijn werken samen onder een mooie noemer: Water waarop de boot drijft kan ook de boot laten zinken.

En omdat kunst me altijd heel vlug naar het leven van alledag brengt, haakte ik zijn mooi werk aan een minder fraaie zijde van het Nieuws op de openbare omroep.

Op Nieuwjaarsdag kwam het in L. tot een hoogoplopende ruzie tussen een bejaarde man en zijn 66jarige schoondochter, waarop de man naar een vuurwapen greep en daarmee de schoondochter doodschoot.

Een droevige gebeurtenis, inderdaad.
Maar de manier waarop dit zowel op de VRT-radio als op de televisie in beeld werd gebracht, was nog veel droeviger.

Bij mijn nachtelijke lectuur kreeg ik het nieuws al te horen op de nationale zender om twee, drie, vier en vijf uur.
Dit nieuws werd gelinkt aan een net zo brutale rotweiler die een meisje van vijf doodde en haar moeder ernstig verwondde, gebeurtenis die in U.K. plaats had gegrepen.

Goede nacht.

Leeftijd, gemeente en andere bijzondere omstandigheden kwamen aan de orde.
Het jaar tweeduizend en zeven begon zonder veel feel-good-gevoel.

In de stilte van de nacht stelde ik mij de vraag waarom dit nieuwsfeit om het uur herhaald moest worden, alsof de schietgrage negentig plusser DE gebeurtenis was na het gespetter van champagnes en vuurwerken.

Nu kan ik me voorstellen dat in een bucolische of Arcadische maatschappij waar leeuw en lam vredig naast elkaar hun roes uitslapen na een nachtje stappen, dit feit inderdaad groot nieuws zou geweest zijn.

Maar als U de laatste uren van 2006 winkelend heeft doorgebracht, dan weet U dat bij dat binnenharken van aardse goederen sissende klanken en ellebogen worden gebruikt, in die mate dat ik begon te vermoeden dat er weldra rantsoenkaarten zouden worden uitgedeeld omdat door een of andere vreemde gebeurtenis de voedselvoorraad voor 2007 was zoek geraakt.

En als U even rondkijkt op voetbalvelden of in files weet U uit ervaring dat de mens inderdaad een wolf is die na jarenlange opgekropte woede best naar een wapen kan grijpen en in een moment van verdwazing een deel van de koude kant van zijn familie ombrengt.

En dan heb ik het nog niet over de slinkse eigenschappen van dit wezen dat menselijk heet, loeren draaien, mensen buitenwerken, verraden van vrienden, elkaars vrouw of man begeren en verteren, en de lijst kunt U verder zelf aanvullen.

Meestal ben ik verbaasd dat met dit grote aantal aanwezigen op de aardkloot er niet meer agressie heerst en pleit het inderdaad voor beschaving en/of kalmerende middelen dat de schade beperkt blijft tot iemand die doortrapt en dus op een slecht gekozen ogenblik uiting geeft aan zijn frustraties.

En dan het nieuws.
Om het uur en tijdens de dag nog eens elk uur op de radio.
Wellicht uit bekommernis.
Om de familie die niet aanwezig was te waarschuwen?
Zo groot is L. nu ook weer niet, en iedereen mocht dus meegenieten van dit drama.

Of was het uit bekommernis voor onze morele standaard?
Kijk eens aan, bejaarden, dat heeft dan al een brugpensioen van rond de vijftig jaar, dat geniet van een zorgeloze oude dag, en wat gebeurt er dan uitgerekend op nieuwjaarsdag, pif-paf-poef.
Zou je niet beter blijven werken tot je negentigste?

Nog fraaier deed de televisie het nieuws nog eens over.
Huis van de betrokkene werd architectonisch langs alle kanten ontleed, boomgaardje en serre inbegrepen.
Voil├á, nu ziet ge ’t toch zelf dat we ’t niet uit onze nieuwsduim hebben gezogen.

Natuurlijk werd er een televisiegenieke buur aangesleept die het verhaal ook nog eens vertelde en dat het toch zo’n rustig mens was, meneer, waarop we weer verschillende onderdelen van het huis te zien kregen zodat het voor de familie duidelijk was dat de gebeurtenis welzeker met hun opa had plaatsgevonden.

18 evil clockNieuws, zei U?
Televisie van de allerslechtste soort.
Het woord ‘walgelijk’ is op zijn plaats.

Terugfluiten die zooi.

Als het al moet gemeld worden dan kan een sobere mededeling wel volstaan, wij hebben fantasie genoeg om ons het boze te kunnen voorstellen. (of zeg ik: niets menselijk is ons vreemd, want wie kan oordelen over boosheid, verdwazing, passie, opwelling?)

En om in de lijn van grote zedenmeester te blijven, was ook nog eens een cameraploeg op stap gegaan om te kijken of die profiteurs van winkeliers zich wel aan de koopjesafspraken hielden, en bracht men het soort inspecteur in beeld die door dezelfde rechtlijnigheid bezield was.

Voeg daarbij nog eens de inspectietocht naar de rookvrije restaurants en ik begon me werkelijk af te vragen of de redactie daar rond de nieuwjaasdagen is overgenomen door een groep bebaarde fundamentalisten die ‘het goed met ons menen’ maar ons graag met de neus in de str. duwen.

En ik hoor ze op de Reyerslaan al krijsen dat het publiek van zo’n beelden houdt: je beter voelen dan al dat geboefte, die valse veel te veel verdienende winkeliers, die stiekeme opiumschuivers in de Vlaamse eethuizen.

Om deze morele kruistocht te vervolledigen kwam er ook nog een rechter beweren dat canabis niet alleen een softdrug is, maar (volgens de expert moest je wel kilo’s gebruiken per dag) tot ernstige schade kan leiden.
En dat op 2de nieuwjaarsdag nadat de gehele bevolking zich aan allerlei alcholische genotsmiddelen had gelaafd.

Wie was ook weer de minister die hiervoor verantwoordelijk is?
Gelukkig zijn er nu weer overal nieuwe gemeenteraden ge├»nstalleerd zodat de agressieve medemens niet meer doordringt bij de nieuwsgaarders, of…

Het water waarop de omroepboot drijft, kan hem inderdaad diep doen zinken.
Dankuwel, meneer Yun-Fei Li.