dyn002_original_250_393_jpeg_20344_6ce47972915e8bbef9fd4ef691759ac4

De overgrootvader en het achterkleinkind, maar dat beiden kinderen zijn op dit beeld maakt een vreemde verbinding wakker.

Ik heb ze even verwisseld.
Hij, de sepia-jongen uit het verre verleden in de sneeuw, en de witte kuif van vorige week heeft de grote hoed op en leunt lichtjes voorover.

dyn002_original_320_500_jpeg_20344_74014c3439c3e3282ccfc4a2d594db8d

U kunt zich dat voorstellen?

Het kind in het kasteel op de achtergrond?
Het is maar een kleine stap, al liggen er zo’n zevenhonderd jaar tussen toen en nu.

dyn002_original_350_466_jpeg_20344_93a857226da323e5c18ec6c98302cdd4

Deze Katharen-jongen.
Ik weet niet of hij de slachtingen heeft overleefd.

Nu hebben we een driehoek.
De sneeuwwelp, de jongen met de strohoed en het Katharenkind.

Je kunt er makkelijk een foto van jezelf bijvoegen, al naargelang een beetje dichter bij de ene als bij de andere.

En als we ze nu met zijn drieën samenbrengen dan rijst de vraag:
-waar?

Een 19de eeuwse afternoontea, een moment op een speelplaats van een hedendaagse school, een ontvangst op het kasteel.

Heel mooi zou een zwembad zijn.
Want dan vallen de verschillen bijna helemaal weg.

De zee, terwijl het avond wordt en iedereen bij de televisie naar de weerman luistert.

Drie jongens in de zee.
Geen taalproblemen.
Onnozel plezier in de schoonste zin van het woord: rennen, duiken, vallen en weer opstaan.

U laat de sterren boven hun hoofden verschijnen?
Dat is romantisch.

Vooral voor de late wandelaar die de drie jongens verbeeldde.
Ieder zijn ster.
Als er drie sterren aan de hemel staan is de sjabbat begonnen.

Het water is mensenleeg.