dyn001_original_394_468_jpeg_20344_840a50fedf68a74d034f298a2d39596f

Beste oud-patient Theodore,

Natuurlijk zal het wel even diep ademhalen zijn als je van de Big Apple naar de kleine provinciestad verhuist.

Anderzijds heb ik van mijn reizen geleerd dat de onhebbelijkheden en charmes van het mensengebroed niet zo heel veel van elkaar verschillen, ondanks de globalisering en de dreigende opwarming van deze planeet.

dyn001_original_448_260_gif_20344_aa982248405c42c51802f87ff705a06f

De onzichtbare touch die je in je hart zou moeten meedragen mag best schrijnend genoemd worden.
Wie van Afrika terugkomt, beseft dat de Europese cultuur aan dodelijke vergetelheid lijdt.

De onzichtbare doden die elk uur door honger, ontbering en aids veroorzaakt worden, betekenen weinig of niets in onze politiek.

Als we bedenken dat onze antropologische wieg in dat zwarte continent zou hebben gestaan, dan maakt dat idee-nu we onze luiers verlaten hebben- het des te schrijnender nu we de kinderkamer van de mensheid in dergelijke verwaarloosde toestand hebben achtergelaten.

Als ik dus over onzichtbaarheid wil spreken dan moet ik het zeker hebben over de onzichtbare nazaten uit dat continent wiens vitaliteit en levensdrift geen of weinig toekomst schijnen te hebben.

Door missiekalenders en brave zendelingen overmand hebben wij een overkill van beelden in onze jeugdjaren over ons heen gekregen, aangevuld met de dagelijkse journaals en documentaires op de beeldbuis, is het scherm tussen hen en ons van ondoordringbaar glas geworden.

Hun touch is onvoelbaar en voor hen zijn wij een lege huls, een wederzijdse onzichtbaarheid die onze gezagsdragers minder interesseert dan de boemende oosterse economiëen.

Ik heb dus mijn psychiatrische praktijk voor een tijdje opgeschort en heb in dat continent de eenvoudige verbandtrommel, ontsmettingsmiddelen en anti-wormderivaten gehanteerd.

dyn001_original_450_450_jpeg_20344_78be76e047f94ea452e1cd080a6e3531

Mijn hart is een winterkamer.
Ik durf geen enkele foto uit het donkere continent tonen.

Omdat de onzichtbaarheid er alleen maar door vergroot.

Elke reportage met schrijnende getuigenissen
doet even pijn, we schudden het Europese hoofd
en we moeten verder, duwen de beelden nog dieper van ons weg
want ze zijn geen uur houdbaar voor een mens met een greintje gevoel.

Ik bewonder de moedigen die op of om het terrein werken
en de suizende politieke stilte
in de rijke continenten
vergroot onze blindheid
want hoe machteloos zijn wij, wij
die zelfs geen eigen mening meer hebben
maar voor elke besluitvorming ons door de media laten leiden.

Mijn hart is een winterkamer.
Ik ben de psychiater
die bij zijn oud-patiënt om raad komt vragen.

Hoe onzichtbaar kan leed zijn?
Of is de zichtbaarheid juist de aanleiding om de ogen te sluiten?

Het zal dus verder kijken worden dan de eigen neus lang is.
In de diepte.
Klinkt mooi, beste Theodore, maar wat kopen we ervoor als in die diepte
de inktzwarte duisternis elk leven buitensluit?

Ik hoop dat jij in die wereldstad de harteklop
in de kunst hebt gehoord, een harteklop
die mijn verlatenheid
even laat oplichten.

The invisble touch nijpt mijn zielekeel toe.

Uw toegewijde

G. Dumortier, psychiater of patiënt, ad libitum