dyn002_original_390_509_jpeg_20344_bd87e6b7428bd431c5b0f2830b4645b4

Aan de ene kant staat het raam open op de Marienstrasse in Berlijn.
Aan de andere kant schetsen van het dagelijkse doen en laten.

dyn002_original_350_540_jpeg_20344_c1a004809590d15b08abd2faeacbe872

Heb je ’t ook gezien?
Het piepkleine vogeltje dat komt binnenkijken?

De schets van een hand, de trefzekerheid waarmee een bezigheid wordt uitgevoerd.

Het leven is een detail.

Het is dit vreemde lenteweer buiten.
Ik keek vandaag lang naar de jonge merel, op zoek naar water.

Vreemd.
Als er pakken sneeuw liggen rept iedereen zich om de arme vogeltjes te voeren, maar bij dit kurkdroge weer waarbij alle plasjes op platte daken zijn uitgedroogd, denkt bijna niemand aan water voor de gevederden.

Dat ging er door mijn hoofd toen ik het vogeltje, zo netjes op de gulden snede in het open raam zag.
Denk je aan enkele druppeltjes, zou het kunnen vragen, want vanuit zijn wereld zijn die druppeltjes levensnoodzakelijk.

Aan de andere kant is er de schets van de roepende man waarbij zijn mond nog eens is uitvergroot, en zelfs daarvan de lippen.
Op zijn dat de lippen van de vrouw die hem hoort en…zwijgt.

Ik hoorde hem ook roepen.

Einde negentiende eeuw.
Kinderen voor de grote oorlogen van de 20ste eeuw worden geboren.