BISCUIT

Kijk, hiernaast staat ze.
Een mooie silverplated biscuitdoos uit Engeland,19de eeuw.

Ze bestaat dus wel echt in de first world, en als ik ze toon in deze other world (second, third, 344th, 1987354, enz. dan is ze duidelijk een af-beelding.

Heb ik ze zelf al in die eerste wereld gezien?
Neen.
Bij mijn tochten langs Engelse veilingen kwam ik haar tegen als af-beelding.

Doordat ik wel het een en ander weet over Engels zilver kon ik haar in mijn gedachten (de mooiste wereld die er is, onze gedachten-wereld) vergelijken met andere bekende en afgebeelde exemplaren.

Er was ook nog een ander motief: ik vond haar erg mooi, een criterium dat me wel een mooie collectie heeft opgebracht, maar daarom voor niet net zoveel klanten zorgde.

Met zijn allen kijken we naar een afbeelding die op zichzelf dan ook nog eens een afbeelding is die via een electronisch medium tot in onze hersenen komt.
Een derde graads-afbeelding.

Ik deed dus een bod en kreeg enkele dagen later een rekening in ponden om die doos te betalen, met opgeld voor de veiling, met BTW op dat opgeld, met onkostenvergoedingen, met shippingonkosten, kortom, er komt heel wat extra bij de geschatte veilingprijs.

De betaling van al die onkosten gebeurt al net zo virtueel.
Via een nummer van een kredietkaart.
Er komt geen centje echt geld bij kijken.
De tijd dat ze ongeveer een schaap waard zou zijn, of vier kippen is nu vervangen door reeksen cijfers die borg staan voor een virtueel bedrag.

Als ze de volgende dagen of weken hier in een doos aankomt, wordt het zoiets als de geboorte van een kind.
Daar had je in je gedachten ook al een afbeelding van, en je zag op echo (met veel goede wil) al een soort voorbode (gek, dat zoiets dan een echo heet die toch pas nadien wordt gehoord) maar het is wachten op het moment dat je het bedoelde kleine mensje echt in je armen kan houden.

Ik excuseer me bij al de jonge en oudere ouders met nog heel kleine kinderen om hun baby met een koekjesdoos te vergelijken, maar het gaat om het moment van eerste werkelijke waarneming, het aha moment, of oho als je daardoor een teleurstelling wilt uitdrukken.

En pas daarna begint weer de geschiedenis.


En om even uit te rusten van de teksten, tochten in het donker te kunnen maken, stilte te beluisteren, de horizon te zien, zal de volgende week uit internetstilte bestaan.

Tot volgende maandag dus.