seymour Boardman_Untitled_1965.jpg

42. Superman

Komaan, pak me dan! Je kunt me toch niet krijgen, je kunt met toch niet krijgen!
Ik ben Zorro, of Superman.
I kill you in the morning, I kill you in the night.
Komaan pak me dan!
Als je me pakt, vlieg ik ineens weg. Tot boven de stad. En ik neem je mee.


Je zult natuurlijk bang zijn.


Laat me niet los, laat me niet los, zul je zeggen.
Als het donker is kun je mee naar de nieuwe tuin van Eden.


Mijn tweeëntwintig duiven zullen je thuis brengen.

Elias, engel zonder nepvleugels, back in town.


43. Aanloop op de wintertijd

In een film hoor je op de klankband de dreiging naderen. Een of twee tonen blijven in de hoogte hangen, een diepe basklank duidt het doemmoment aan. Donderslagen. Een gil. Fait accompli. 


Of net niet. De schurk blijkt de melkventer te zijn die een flesje bij de deur van de oude dame neerzet. Opgelucht gezucht. Gekuch, gegrinnik.


Met dat gevoel van ontspanning, zagen wij Elias de volgende week verschijnen. 

Vermagerd, nog wat bleekjes weggetrokken maar voor de rest bruisend van energie.


’Wat meer ijzer, koper en zink en het komt dik in orde. ‘


Het feit dat zijn ouders de hele maand thuisbleven, was een gelukkig toeval of een besluit veroorzaakt door zijn malaise. In de reeks ‘eind goed, al goed’, een geslaagde aflevering.

Grote evenementen werden naar de kerstvakantie verschoven, de zorg voor de eerste semesteriele examens overschaduwde onze voorbije theatrale gebeurtenissen.


De gemeenschappelijke vijand, Elias’ ziekte, was verdreven. Daardoor kreeg de wedijver onder elkaar nieuwe kansen, kon de strijd om de droompartner losbreken.
Toch wisten we dat er onomkeerbare dingen waren gebeurd, dat we op een hechte manier samen hoorden, versterkt door onze spelen en acties.


In zijn midden waren we nu bekenden geworden, de toffe typen van de toneelgroep, ook al hadden we zijn ouders nog niet gesproken. Zijn verhalen hadden voor de nodige publiciteit gezorgd. We werden gemakkelijker tot elkaar toegelaten. 
Zo nodigde hij ons uit op de wintersluiting van de kerkzolder. De naderende winter zou het ons onmogelijk maken onze speelplaats te gebruiken tot het weer lente werd.

Een heldere novemberavond vonden we elkaar terug in het nest boven de stad.

‘Ik heb een heel mooi verhaal over een hondje dat helderziende was. Het heette Chris, een bastaardhondje uit Greenwich.’


’Het kon waarschijnlijk nog vlot Engels spreken ook?’ vroeg Hannah.


‘Eén tik met zijn poot was “a”, twee tikken een “b”, enz.’


‘Met het woordje “volkswagen” was hij wel een tijdje aan ’t tikken,’ lachte Bram.


’Op een dag voorspelde hij de naam van het winnende paard. Helemaal correct.’


’Kon hij ook cijfers voorspellen? Dat zou handig zijn bij de volgende grote lottotrekking.’


‘Bij het voorspellen van zijn eigen dood, zat hij er slechts één dag naast, Michiel.’


‘Ook een idee om dat hondje naar zijn eigen dood te vragen.’


‘Wel, dat is het onderwerp van dit spel.


‘Beetje luguber, vind je niet?’


’Het is maar een spel, Hannah. Als jij de dood wilt zijn, dan speelt Bram degene die door hem wordt gehaald. Opdracht is: probeer de dood of het slachtoffer te bepraten.’ Maar de tijd is tot twee minuten beperkt.

Hannah had een fel wit kleed gevonden waarop priesters hun kazuifel dragen.


‘De dood in ’t wit?’ vroeg Michiel.


’In Japan staat wit voor de dood,’ wist Hannah.


‘Dan trek ik mijn gouden Adam – kleed aan.’


’Michiel en ik kijken en geven punten.’


‘Punten waarop?’


‘In feite is het een boksmatch. Jullie proberen elkaar te verslaan. Kan het niet met knock – ‘out dan kun je met punten winnen,’ legde Elias ons uit.


’Het gaat dus vooral om argumenten. Hoe overtuig je je tegenstander.’


’De winnaar speelt tegen jou, Michiel.’
Hannah kreeg haar zin.


Het water uit het aards paradijs diende nu als mantel voor de jury. De spelers moesten warmte vinden in hun spel.

Elias richtte zich tot de donkerte achter hem.

‘Dames en heren, dit spel brengt de dood voor het voetlicht. (Ik stak drie kaarsen aan, de resten van de paradijsverlichting.) Ik hoor jullie al denken: dit is een ongelijke strijd. De dood wint altijd. Neen, beste mensen. Ook de dood is te bepraten of vatbaar voor listen. Zal in dit geval Bram de dood voor schut kunnen zetten, of moet hij wijken voor haar uitnodiging, u ziet het in dit spel: “op leven en dood”.’

Het publiek werd muisstil.
De jury zat klaar.


De dood wapperde met de brede mouwen van haar kerkgewaad terwijl gouden Bram nog een rondje schaduwboksen uitvoerde.

Seymour Boardman_Triptic_1969.jpg

(de kunstwerken zijn van Seymour Boardman)