Drieëndertig

En zegt zij, -met de stem van de jonge onderwijzeres-
‘Je moet zo ver niet zoeken.’
Ik herken haar lachje uit de laatste dagen
waarin verwarring maar ook rust van het uiteindelijke.

Uit het eindelijke.

En papa, beetje plagerig, zijn manier haar woorden
van hun zwaarmoedigheid te ontdoen.
‘Je moet zo ver niet zoeken.
Hier is het altijd nu.'

Drieëndertig jaar
een weeskind
maar steeds
dichterbij.

Woordeloos
weldra.

Tijd om te luisteren?