de schoonheid van het gelaat (en de gelatenheid) (75)

058_eb62f53601d6e5bd7f3f64e322d22ec8

Lieve Theodore,

Eén van de elementen waarmee de onzichtbaarheid zeker gediend is, mag het “MASKER” zijn. Ik ken je afschuw van de schrijfsels (vaak via de telefoon gemaakt) die een krant of tijdschrift moeten vullen. Zij willen voortdurend ont-maskeren, door de schone schijn prikken, en zeker zal dat in een ondemocratisch land van grote waarde kunnen zijn.
Vaak echter word je te kakken gezet om het anaal uit te drukken, verander je van aanschijn, krijg je eerder een masker opgezet en word je in die tooi voor de leeuwen geworpen.

Toch stuur ik je met heel andere bedoelingen dit mooie Japanse masker. Immers in veel culturen is het masker geen manier om je te verstoppen maar een weg naar de diepere aanwezigheid, of we die dan goden of geesten noemen, het zijn en blijven woorden waarmee we essentiëlere dingen uitdrukken dan wat wij als verschijnsel mens in feite maar voorstellen.
Het masker of “persona” geeft je toegang tot een andere, meestal meer metafysische persoonlijkheid, al kan dat net zo goed een hemelbewoner of een duistere werkelijkheid zijn.
Achter het masker krijg je meer mogelijkheden om de kleinheid van je eigen persoon te vergeten, om in een andere persona diepere gevoelens en ideeën op te doen, al dan niet in een trance.

Toen ik deze brief naar je schreef trof mij de verbondenheid van het woord “gelaat” met “gelatenheid”.
Al zijn ze niet dadelijk etymologisch met elkaar te verbinden denk ik, toch is gelatenheid meer dan het je m’ en fous, of je laten wegglijden in passiviteit.
Gelatenheid vertrekt of zoekt naar de innerlijke leegte.
Het ontdoet onze zielen van de smetten die we er zelf of door anderen op gekregen hebben. Gelatenheid LAAT TOE. Laat je veranderen in de meest mooie zin van het woord: het ver-ANDEREN. Het laat je toe je eigenbelangen te vergeten en inderdaad de andere in je op te nemen, te overdenken en met die nieuwe inzichten wijzer te handelen.

Zo wordt je masker een innerlijke schuilplaats waaruit je als wijzer mens te voorschijn komt.

Uw soms wijze maar toch vaak lacherige, Dumortier G., psychiater.


journalistiek (74)

903_4748388439ec81303697105b0008738f

Als veren plukken zij de levende woorden.
Hun bedreven kippenpluimers-monden
vangen het gestolde bloed op witte bladen.
Hun warme adem ruikt naar hijgen.

Uit hun vingers schudden zij het kwaad
in voorgeschreven formules, hun tong
tussen de lippen als zij op de machine
de vruchten van hun arbeid oogsten.

Uit: De Wanhoopscollectioneur