661_c1d6271dee2584517b4ec21fe3f3e934

Beste Theodore Silverstein,

Ik stuur je hirebij een mooie afbeelding van een intussen voorbijgesreefde, maar toendertijd (1900) een uitvinding die zelfs de naam “eureka” als merknaam meekreeg.
Kijk naar de inkt in graantjes! Geen gedoe met zware flessen, geen kokertjes of reisinktpotjes. Je nam gewoon enkele inktgraantjes mee en wilde je ergens te velde aan het schrijven gaan dan mengde je ze met water en volgens de patentnemers was deze oplosinkt net zo goed, zelfs beter (très concentré) dan de klassieke inkt die vanuit de grote fles met zilveren tuitje in je schoolinktpotje werd gedaan.

Het was inderdaad een uitvinding die zijn tijd vooruitliep, want weldra zouden allerlei andere produkten volgen, oploskoffie, chocoladedranken, diepvreis en droogvries, kortom wat in een korrel kon of herleid werd tot een klein volume in een koud pakje, het gebeurde.
Het is weemoed en ouderdom, ik weet het, maar ik hoor nog gekraak van de bonen in de koffiemolen die met stevige hand door mijn vader werd gedraaid tot de bonen hun aroma in het onderliggende bakje vrijgaven en dan in de linnen zak belanden waar kokend water werd opgegegoten.
Mijn grootmoeder vond gemalen koffie al vrij verdacht, en toen nescafé met zijn eerste poederkoffie’s op de markt verscheen zei ze: “Ze zullen ooit nog kinderen in pakjes verkopen.”
In mijn verbeelding -ik was toen zes, zeven jaar- zag ik mijn vader zo’n pak openscheuren, er een verfrommeld ding uithalen en het in een badje lauw water leggen. Het duurde niet lang of er kraaide een gezonde baby, zijn armpjes gestrekt naar zijn toevallige ouders.

Het is een manier van denken geworden: je legt geprepareerde onbekende dingen in een vloeistof, van wafelbeslag tot krentenbrood, en ja, je bespaart je een pak werk met kneden, laten rijzen, afbakken, op tijd controleren, en ga maar door, maar de samenstelling van het condensaat blijft voor de bereider een mysterie.
Ons denken wil dezelfde geprepareerde gecondenseerde brokjes opgediend krijgen, wij nemen ze tot ons en ze zullen wel opzwellen in ons hoofd, of dat teweeg brengen wat de goegemeente van ons verwacht, wat daar ook de samenstelling van mag zijn.

Het analytische denken en onderzoeken, het samenstellen van nieuwe werkelijkheden, het kennen van de bestanddelen, het ontsnapt ons denken en voelen. Wij volgen de cliché’ s.

Ik denk niet dat mijn inkt in graantjes een lang leven beschoren was. Je moest immers met de oplossing zelf woorden maken, ideeën verduidelijken, gevoelens beschrijven.
En het gaat traag! Over de toetsen zweven haalt snelheid, je kunt beter woorden braken zoals je dat merkt in een aantal mails of via de computer ontstane geschriften.
En het zal wel veel te romantisch zijn jezelf water te zien scheppen uit een rein beekje en er in een prachtig kommetje van Timeless Collection inktgraantjes in doen terwijl je even later van een voorbijkomende gans een veer leent, ze scherp snijdt en op een groot vel ministerpapier iets over het geluid van het water, de tint van het morgenlicht zou schrijven.
Onze bevoegde instanties hadden de inktparels al lang verboden wegens het gevaar voor de kindertjes die er suikertjes in zagen en met een zwarte maag naar het ziekenhuis moesten.

Lieve Theodore, je weet dat ik van vulpennen hou en je nu en dan nog eens een echte brief schrijf, via de post bij gebrek aan postduif. Als ik hem dan in de bus doe, begin ik koffie te ruiken, de geur van gemalen bonen.

Je psychiater G. Dumortier