afluisterapparatuur (162)

613_af8682023f541ec965537d8170af6a00

Terwijl iedereen nu juist wel naar Rome wil om een oude(re) man te zien die het niet voor vrouwen noch voor mannen heeft, wiens club in de meest luisterrijke paleizen over armoede spreekt, (keer terug naar Sint Jan van Lateranen!) in wiens gezelschap inderdaad prachtige mensen en culturen zijn opgegroeid, -wie a zegt moet ook b vemelden- nu keer ik terug naar mijn stilte, achter het deurtje dat ik ooit afbeeldde.

Ik hoor dat het goed gaat met de antiekwinkel. Baumgarten is een voortreffelijk mens, ik verneem dat mijn psychiater een ernstige publicatie over vermeende herinneringen gaat publiceren en Simon de vrede bewerkstelligt tussen universiteiten en hogescholen.

Ik wil je echter dit mooie beeld van Kircher niet onthouden: geluiden van de straat, het drukke plein komen via een buis naar een beeld in een afgesloten ruimte.
Het ziet er onschuldig uit, sprekende beelden zijn ons altijd dierbaar geweest, kijk naar de machthebbers dezer aarde, maar het kon dus ook voor andere zaken dienen.
Je kunt er makkelijk gesprekken mee afluisteren, en het zal je dus niet verbazen dat het Vaticaan toen erg geïnteresseerd was in dit ontwerp.
Ik weet niet of het ooit is toegepast, en we zullen het ook niet te weten komen want stilte is een specialiteit van de firma.
Maar het past ook in het beeld van deze tijd: een verklikkerstijd waarin via allerlei kanalen de mensen elkaars bewakers zijn geworden. Orwell voorbijgestreefd. Huxley ingehaald.
Deze methode maakt camera’ s overbodig, want niets is zo scherp als de ogen en de oren van je omgeving.

En als er niets te zien is, dan zorgen de media voor de nodige scenario’ s.

Diversae facies.
Wie wil weten hoe ver onze beschaving gevorderd is, moet gewoon ’s zondags naar VTM kijken. Het programma heet toast cannibale, en ik ben er nog niet achter gekomen wie hier met “cannibale” bedoeld wordt.
Je krijgt er een mooi staaltje te zien van ontwikkeling, en dan bedoel ik niet onze zgn. beschaving, maar hoe ver wij verwijderd zijn van de kern der dingen als ik zie in welke bochten we ons moeten wringen en ik een jongen hoor zeggen als hij terug in de “beschaafde” wereld is: pff, eindelijk weer videospelletjes, dat lucht op.

Ik zou ook zin krijgen om met de missions étrangères ver weg te reizen.
Niet om te verkondigen, maar om te luisteren. Daar heb ik Kirchers afluisterapparatuur niet voor nodig.