368_e18a6bd0b3d677a77f1ea7e62ec3272d

Een van de irritante reflexen van het feminisme is de modieuze minachting voor “de patriarchale maatschappij , waaraan louter negatieve eigenschappen worden toegeschreven.
Maar toch was het diezelfde patriarchale maatschappij die mij als vrouw heeft bevrijd.
Dank zij het kapitalisme heb ik de tijd om achter mijn bureau te zitten om dit boek te schrijven.
Laten we ophouden kleingeestig over mannen te denken. We moeten nu maar eens ruimhartig toegeven dat onze cultuur veel aan hun obsessieve instelling te danken heeft.

Als de beschaving altijd in handen van vrouwen was gebleven zouden we nog in strooien hutten wonen.
Een vrouw die vandaag de dag in de bouwvak werkt, functioneert slechts in een systeem dat door mannen is bedacht.
Het kapitalisme is een kunstvorm, een apollinisch bedenksel om de natuur te tarten.
Het is pure hypocrisie als feministen en intellectuelen wel de vruchten plukken van het kapitalisme, maar er ondertussen op neerkijken.
Zelfs Walden van Thoreau is nooit verder gekomen dan een tweejarig experiment.
Iedereen die in een kapitalistisch systeem geboren is, is daaraan schatplichtig.

De heidense dialectiek van het Apollinische en het Dionysische bemoeide zich uiterst accuraat met ieder aspect van de geest en de natuur.
De christelijke naastenliefde kende zo weinig emotionele polariteit dat de duivel moest worden uitgevonden om de natuurlijke haat en vijandigheid van de mens een richting te kunnen geven.
De christelijk- Rousseauïstische psychologie is de oorzaak van de tendens onder progressieve denkers om somber en depressief te worden bij politieke spanningen, oorlogen en misdaden waarmee hun theorieën dagelijks worden weerlegd.
De onverdraaglijke feministische tweedeling van seks en macht heeft geen reden van bestaan.
Net zoals de uitingen van haat bij echtscheidingen het andere gezicht laten zien achter het masker van de liefde, zo toont de natuur haar ware aard in tijden van crisis.

De westerse liefde is altijd ambivalent geweest. Al in de tijd van Sappho (600 voor Christus) of zelfs al eerder, in de epische legende van Helena van Troje, verhaalt de kunst het aantrekken en afstoten, de aantrekkingskracht en vijandigheid van de hardnekkige fascinatie die we liefde noemen.
In het Westen kennen we een magnetisme van de erotiek, dank zij de vastomlijndheid van de westerse persoonlijkheid; de erotiek is een elektromagnetisch krachtveld tussen de personae.
Het moderne idee van zelfverheerlijking heeft niet geleid tot geluk op seksueel gebied, want de diverse vormen van zelfhandhaving ontketenen alleen de amorele chaos van de libido.
Vrijheid is de meest overschatte idee van de moderne tijd.
Het vindt zijn oorsprong in de romantische rebellie tegen de burgermaatschappij.
Maar alleen in die maatschappij kan men individu zijn.
De natuur ligt aan de poorten van de maatschappij op de loer om ons in haar chtonische boezem op te nemen en op te lossen.
Weg met de stereotypen, zegt het feminisme. Maar de stereotypen zijn de verbijsterende seksuele personae van het Westen, de vehikels van de aanval van kunst op de natuur.
Zodra er verbeelding bestaat, ontstaan er mythen.
Niet de seksualiteit maar de wreedheid is het grote verwaarloosde of weggedrukte onderwerp op de moderne humanistische agenda.
We moeten het chtonische in ere houden, maar we hoeven er niet per se aan toe te geven.
We moeten onze pijn accepteren, veranderen wat we kunnen veranderen en om de rest gewoon lachen.
Kunst is vorm die zijn uiterste best doet wakker te worden uit de nachtmerrie van de natuur.