369_1bef4c0e1b94b44feae0019369172577

Eén van mijn lievelingsprenten uit het omvangrijke oeuvre van Ingres is deze “Famille Forestier”.
Ze sluit naadloos aan bij mijn bedenkingen over “de idylle”.

Hier zie je de verloofde van Ingres, Julie Forestier, in gezelschap van haar ouders en haar oom.
De prent is door de artiest gemaakt kort voor zijn vertrek naar Rome, in de herfst van 1806.
Die verwijdering tussen de verloofden zorgde voor een breuk.
Er kwam geen huwelijk en Julie Forestier bleef celibataire.

Van links naar rechts:
Clotilde, de meid van de familie Forestier, de oom van Julie, Joseph Armand Sallé; de moeder van Julie, Marie-Jeanne-Julie, Sallé met haar meisjesnaam; haar enige dochter Julie toen verloofd met de schilder Ingres, en helemaal rechts de pa van Julie, Charels-Pierre-Michel Forestier, advocaat bij het parlement van Parijs.
Kijk ook naar de anekdotische details: de piano, die erop wijst dat het jonge meisje muzikaal begaafd was, of de symbolische details zoals de hond, teken van trouw.

De Louvre-specialist noemt het een “memento amoureux”, een uitstekende benaming.
Het is getekend, net voor Ingres’ vertrek naar Rome waar hij vier jaar in de Franse Academie (villa Medici) zal werken, dank zij zijn Prix de Rome van 1801.
Eens ze uit elkaar gezichtsveld zijn besluiten ze te breken.
Ingres zal in 1813 met een jonge modiste trouwen, Madeleine Chapelle, en Julie blijft haar leven lang célibataire.
Ze schrijft over deze liefdesmislukking zelfs een kleine roman, Emma, ou la fiancée.
Ze stuurt de tekening terug naar Ingres die er een of twee copies van maakt.

Het moment dat Julie je aankijkt, de linkerhand op de piano, overstijgt elke moralistische beschouwing.
Al weten wij als kijkers après la date de afloop, de idylle blijft in de personages en onze ogen wonen.