bon marché kleinmere poussepin

Tussen de wereld van de Bon Marché waarvoor zij dit ontwerp tekende en mère Poussepin, de stichteres van de orde waarvan elke zuster door haar werd geportretteerd, ligt haar kamer in Meudon, twee jaar dicht bij haar geliefde Rodin, daarna haar ruimte om alleen te zijn.

‘Quel sentiment de contentement ma chambre me donne! Je prends mes repas à la table devant la fenêtre…
Le soir, ma chambre me procure un sentiment de plaisir tout à fait extra-ordinaire.’

Is een kamer waarin iemand leeft, een zelfportret?

Kijk naar de bleke kleuren, en naar het ingehouden palet waarmee ze haar liefde voor het licht duidelijk maakt.

Vergeet ook niet dat ze haar kamer schilderde toen ze verliefd was.
Er is geen sprake van een ‘roze’ bril, maar het gefilterde licht dat overvloedig door de strakke overgordijn of het open raam de kamer binnenkomt, is het centrale vlak.

Alles is licht.

Tot mijn verbazing hoorde ik deze dagen mensen klagen over het voortijdige zomerse weer dat nu al weken aanhoudt.

Waarde vriendin, ik vond het een genadetijd.

Tussen de prachtige nu al uitsneeuwende blauwe regen en de bleekblauwe en violette seringen hebben we de verjaardag van de kleine prinses gevierd, bezatten we ons elke dag aan deze overvloed van dat jonge licht waarvoor je een reis naar de Provence moest ondernemen en dat nu al een maand lang zo maar in het landschap wordt uitgegoten.

In je ziekenkamer zal er niet veel van te merken zijn, maar je bent intussen waarschijnlijk al mobiel genoeg om vanuit het raam deel te nemen aan deze nooit geziene aprilmaand.

dyn004_original_433_596_jpeg_20344_880ac73acbc85c7662209ec18c558e7f

Mensen met een groot hart zoals jij, kunnen zich zelfs vanuit zo’n steriele kamer verplaatsen naar de tuin waar we samen nog een fles ‘Groot Geluk’ hebben uitgedronken, net voor je werd opgenomen.

Het kind danste er rond, speelde met haar vader ‘monstertje’, zong heel vals met ons allen ‘o wat zijn we heden blij,’ en dat om de boze geesten te verdrijven, een traditie die al jaren meegaat, en de merels klinken er helderder dan ooit terwijl de gierzwaluwen de lucht beminnen.

$$$-JOHN A3397 300dpi/A3-0

En ik dacht aan jou, toen ik dit mooie zelfportret met brief zag, en aan de andere kant de lege kamer die weldra weer door jou bewoond zal worden voor je weer de wereld intrekt.

Je ruilt de slaapkleding in voor je klaarliggende jurk en het boek wordt opgenomen, en je leest alsof er intussentijd niets is gebeurd.

Het is de ‘saturatie’ van Gwens kleuren, ontstaan uit de soberheid en de verliefdheid, ontstaan door het brutale en allerzachtste leven, dat neemt en geeft, dat onze harten openrijt en ze weer zalft met kleuren en welluidende klanken.

De gevoelens van haar modellen zijn niet op hun gezichten af te lezen.

dyn004_original_472_800_jpeg_20344_fef3ee410142955b21a6f8d1d92a4b46
Ze zijn verinnerlijkt.
Ze zijn over het hele doek gespreid, zoals alleen maar mystici een eenheid tussen omgeving en het hogere teweeg kunnen brengen.

Wij die roepen op rechtvaardigheid maar in feite wraak bedoelen, wij die de ratio als uitvlucht hebben om niet in de diepte te mogen vallen, wij kennen allemaal onze Rodins.

De kostbare ontmoetingen de tijd van intense verbondenheid, de grote inspiratie-momenten, ze zijn zo tijdelijk dat we vaak hen verachten omdat we hun afwezigheid niet kunnen verdragen.

We isoleren het geluk.
We probeen het op sterk water te zetten omdat we geen ‘Proust’ zijn die het kan herscheppen.

Maar er is een derde weg.

Het niet de intense droom isoleren of de herschepping van het voorbije, maar de verinnerlijking.

Daarom koos ik deze twee mooie naakten.
Links een model, rechts in bijna Picasso-achtige lijnen waarschijnlijk haar zelfportret.

We zijn maar wie we zijn.
Maar dat is geen ramp.

We zijn immers geen “modellen”.
We zijn onszelf.

Zo naakt als we geboren werden, hebben we naakt de geliefden bemind en zullen we naakt weer in moeder aarde verdwijnen als stof en as.

De schoonheid van het naakt is mijn derde weg.
De camouflage is weg gevallen.
Het uiterlijk vertoon zal je niet meer helpen.

Jij weet als geen ander hoe in vlees kan gekerfd worden, wat ‘verlies’ betekent.
En met jou weet ik wat het is ‘uitgekleed’ te worden door de media, een naaktheid die je vernedert en niet bevrijdt.

Maar als dat ons lot is, en iedereen die dit leest, kent die momenten in zijn/haar eigen leven, en staat voor dezelfde keuze, dan moet je dat lot dragen.

Ik denk dat de verinnerlijking van wat je hebt meegemaakt (Jung zou van individuatie spreken) een mooie weg is om je schamelheid te verdragen en je gekwetste lichaam-ziel toch weer tot een kamer van beschouwing te maken, een kamer waarin het essentiële licht van de eenvoudige alledaagse dingen zijn glans op je neerstrijkt als genezende zalf.

Zoals deze schilderijen vensters zijn op het landschap van onze gemeenschappelijke ziel.

dyn004_original_315_512_jpeg_20344_2461362d716bffe205bf78141644bdb9