dyn002_original_316_640_jpeg_20344_462564eec9415301c047d05a5b4a61fb

Mochten een aantal buitenaardsen anno futura onze planeet aantreffen in lege toestand dan zouden zij bij het zien van werken van MICHEAL (juist geschreven!) MADIGAN, (1957, Altoona USA) het onscherp gezichtsvermogen van de vroegere blauwe-planeet-bewoners eruit kunnen afleiden.

De oefening is eenvoudig.
Begeef u naar het open veld, of zet u bij een venster, kortom zorg voor ‘zicht’.
Maak wat je bekijkt nu flou door je ogen zo ver dicht te knijpen tot een algemene vervaging optreedt.

Oudere mensen kunnen bril afzetten.

dyn002_original_515_429_jpeg_20344_ba271861b966bd9fd78117b0a01c655e

Jongeren die met het dichtknijpen niet zo’n succes hebben, gebruiken gewoon een beslagen glas, een met vaseline besmeerde kijker, kortom, een toestand zoals je die ’s morgens waarneemt als je nogal vlug het bed moet verlaten en de dag te snel op je afkomt.

Waarom deze verminking van ons gezichtsvermogen?
Het gaat erom dat je door die vervaging aandacht krijgt voor twee elementen: LICHT en KLEUR.

De vlakken of diepten die je waarneemt, de trap of het huis in Madigan’s geval verliezen hun uiterlijke scherpte om een innerlijke terug te winnen.

dyn002_original_591_294_jpeg_20344_8c2d3feb75c8024dd46ef0e2267c878e

Essentiële vlakken blijven over.
Kijk naar ‘last harbor’ hiernaast.
Pas later zag ik de vorm van een boot, want de vlakken en kleuren hadden de innerlijke ruimte bezet en de uiterlijke verwijzingen had ik niet meer nodig om mijn beeld van die laatste haven met de schilder te mogen ervaren en in mijn geest om te vormen.

Je zou het kunnen hebben over ‘gestrand’ zijn, over ‘op het droge’, maar dat zijn eerder cliché’ s die de werkelijkheid ons dadelijk voorhoudt.
Door de vernauwing proberen we naar de kern van die laatst haven door te dringen en die zal voor elke waarnemer totaal anders (kunnen) zijn.

Laten we nu geduldig nog een stapje verder gaan en onze vlakken en kleuren in deze pot samenbrengen, we brengen opnieuw een concreet beeld aan om onze vorige stappen te synthetiseren.

dyn002_original_390_345_jpeg_20344_131926363a8607153c144d965dba28a0

Je kunt dat me je ruimtes rondom jou proberen en ze in syntheses vorm te geven, of er mixed media bij te mengen: cijfers van je bankrekening, een hoekje van de krant, een fragment van een vakantiefotootje.

dyn002_original_390_356_jpeg_20344_2be3f037ff93e094bf5cc947774e72f1

Je kunt er mee puzzelen, je kunt er gewoon plezier aan beleven om je wereld anders te ordenen, om de hoofdzaken te abstraheren en ze naar jouw inzicht te reconstrueren.

Als ik Madigans werk bekijk, voel ik zeker iets van die vreugde, van die ‘brandende’ kleuren ook als ze bij het koude domein behoren.

Hijzelf zegt dat hij met zijn werk probeert het persoonlijke en het collectieve geheugen te overlappen, en dat vond ik een mooi statement.

Om de nacht (dag) in te gaan, toch nog een filmpje waarin een goede ziel al de zelfportretten van Rembrandt bij elkaar zette.
Ook een methode om te abstraheren, al zal dat in het slechtste geval na jouw aards verblijf gebeuren.

De jongen die man en ouderling wordt, en met dezelfde of missschien zelfs groeiende nieuwsgierigheid via zichzelf naar de wereld kijkt.
Zoals alleen meesters kunnen kijken.

diva