artwork_images_117511_251242_anish-kapoor

Uiteraard zijn er in de canvas-collectie prachtige stukken, ik had het gisteren over de teneur, het kaf, en ik zou de zeldzame korenaren onrecht aan doen dit niet te vermelden.

Wat ik echter zo mooi vind in Kapoor’s werk is de uitgesproken aandacht voor de ‘kromming’, oneerbiedig gezegd: het bochtenwerk, de golving, kortom: het vrouwelijke.

Laten we een proef doen.
Sla een reklameboekje of tien open, boekjes die elke week bezorgd worden aan mensen zonder sticker op de bus.
Publiciteit is een belangrijk medium.
Net zoals recensies proberen over literatuur te vertellen, is publiciteit een verhalenmiddel om je in een andere droomwereld binnen te leiden: het leven zoals het nooit zal zijn maar waarvoor wij toch serieus moeite doen.

Kijk nu eens naar de reclamefolders voor zetels, of keuken.
Wat valt je op?
Ben ik nu de enige die de laatste tijd overal betonnen blokken ziet in plaats van zitmeubels?
Je kunt in zo’n zetel verdwalen, zo groot is hij.
Langzaam is de mens onderuit gegaan, en van keurig zitmeubel ging het naar hang-en tenslotte lLIG-plaats.
Dat is één aspect.
Ik wil het hebben over de vormgeving: vierkanten, rechthoeken in alle maten en materialen.
Vooral in grote maten.
BLOKKEN.
De huiskamer wordt met een soort blokkenmeubel gevuld.
Geloof je me niet?
Doe de proef.

Begin je mijn heimwee naar de barok te begrijpen?
De vermannelijking van het interieur door pogingen tot volks-design levert meestal steriele voorwerpen af.

Nu de hedendaagse badkamer.
Rechthoeken, vierkanten, kleurloze deurtjes, alleen de luxe-douche durft nog wel eens een gebolde deur hebben, en het echte ouderwetse bad ademt gelukkig ook nog iets welvend uit.

2007_09a

Wat is er mis met ‘de welving’ heren van de schepping?
Ik weet dat er pogingen tot het creëeren van kubus-eieren zijn ondernomen (een pijnlijke zaak voor een kip!) maar of we deze tendens tot aan de mooiste welving op aarde, zijnde een vrouwenborst, moeten doorzetten, is een dwaze vraag, inderdaad.

Onze foetus-houding in de moederschoot was één welving, een vraagteken bijna dat meestal in een aantal schrille uitroeptekens eindigde bij het ter wereld komen.

Anish Kapoor is in Indië geboren.
Zijn werk blijft oosters van inspiratie: eerbied voor de leegte dus die je omgeeft met allerlei hedendaagse materialen zodat de kromming rond het niets, de welving van de lucht, plotseling zichtbaar wordt.

In de liefde krommen we ons naar elkaar, in de slaap is het heerlijk je geliefde in de kromming van je lichaam te voelen.
Het mannelijke avontuur en de vrouwelijke plaats waar de verhalen verteld worden: elke leegte vult zich met oneindig veel mogelijkheden.

Als ik bij mijn mooie antieke matrialen de welvingen en krommingen terugvind, dan wil ik ze telkens weer aanraken, alsof je in de lucht hun vorm natekent, want tenslotte is de dans een ode aan de welving, aan het vormgeven in de leegte.

Wij mannen zijn rechthoekig, vierkantig, al hebben we op verschillende plaatsen ook wel die vrouwelijke ziel verborgen, die melancholie voor het voorbije, het onbereikbare.

Het is die samenloop die ik terugvind in het werk van Kapoor: het eren van de leegte door ruimte zichtbaar, bijna voelbaar te maken.

Toen we van de collectie en onze tocht door Brussel terugkeerden maakten we nog twee foto’s in een foto-automaat, een ritueel dat mijn achtjarig joch geweldig vindt.
’s Avonds zat ze met die foto’s in haar bed, vertelde haar moeder mij.
Ze keek er lang naar en ze zei: ‘Ik mis de dag, mama.’
Dat was een heel fijn aanvoelen van de vergankelijkheid die net voor de schoonheid der dingen zorgt, een contradictie waar je beetje bij beetje achterkomt.
We hadden de dag gevuld met allerlei ervaringen, met kijken en kopen, met samen eten, bij elkaar lopen, handje in hand, vooruit zwieren, in de overvolle trein naar leegte zoeken, en dan zo maar ineens is die dag voorbij.

Ook dat is een leegte: heimwee.
De leegte is niet (zoals in de fysica) afschrikwekkend (horror vacui) maar eerder troostend, zoals een moederschoot, of een glas dat je met frisse drank kunt vullen of leeg laten voor het licht.

De leegte waarin telkens weer dagelijkse wonderen gebeuren.