moeders makeup

 

Slotconclusies kun je best trekken als je de finaliteit van de auteur zelf vergelijkt met de resultaten van je eigen denkwerk.

‘Formuleren we nu de algemene hypothese die ik in dit boek naar voren breng.
De maatschappij die in de achttiende eeuw tot ontwikkeling komt – ongeacht of men die nu burgerlijk, kapitalistisch of industrieel noemt- is de seks niet tegemoet getreden met een fundamentele weigering om haar te erkennen.

dyn005_original_495_330_jpeg_20344_3f233ae55ad8c8b34867f2ad7e619343

Zij heeft integendeel een heel apparaat in gang gezet om ware vertogen over seks te produceren.
Niet alleen heeft zij veel over seks gesproken en eenieder gedwongen erover te spreken, maar zij heeft het op zich genomen haar in regels gevatte waarheid te formuleren. Als vermoedde zij in haar een kapitaal geheim. Alsof zij die waarheidsproductie nodig had. Alsof het voor haar wezenlijk was dat de seks niet alleen in een economie van de lust maar ook in een geordend systeem van weten is ingeschreven.

dyn005_original_379_581_jpeg_20344_0950ddd332ac0a32d856b5beaaec53df

Zo is de seks langzamerhand het voorwerp geworden van zware verdenking; de algemene en verontrustende zin die ons gedrag en ons bestaan ondanks onzelf doortrekt; het kwetsbare punt waaruit voor ons het ongeluk dreigt; het nachtelijke deel dat ieder van ons in zich draagt.
Algemene betekenis, universeel geheim, alomtegenwoordige oorzaak, nimmer wijkende angst.

Zodat er zich in deze ‘kwestie’ van de seks (in de twee betekenissen van ondervraging en problematisering, van betekenis-eis en integratie in een veld van rationaliteit) twee processen ontwikkelen die voortdurend naar elkaar verwijzen; wij vragen de seks de waarheid te spreken (maar omdat zij het geheim is dat aan zichzelf ontsnapt, onthouden wij ons ervan de eindelijk opgehelderde, ontcijferde waarheid te zeggen, of liever, wij vragen haar over die waarheid van onszelf die wij in het onmiddellijke bewustzijn menen te bezitten, de waarheid te spreken, een waarheid die diep ligt bedolven.
Wij spreken haar waarheid uit door te ontcijferen wat zij ons daarvan vertelt; zij spreekt onze waarheid uit door dat element van onze waarheid te bevrijden dat zich aan ons onttrekt.

dyn005_original_437_418_jpeg_20344_058c4ee8ea5f2553682687d66f4753d2

Deze tekst roept allerlei vraagtekens op.
Ik heb ze vergroot door er mooie beelden bij te plaatsen van Cubaans-Amerikaanse kunstenaar Anthony Goicolea.

Het gaat over spanningslijnen tussen waarheid en geheim, een combinatie die telkens weer een breekpunt vormt in wetenschappelijke discussies, zeker als je het verouderde jargon van de 18de-19de eeuwse wetenschap zou gebruiken waarmee alles wordt uitgesloten wat we niet door ervaring en herhaling kunnen toetsen.

Je voelt de figuren van Freud en Jung aankomen, de opkomst van de psycho-analyse, maar vergeet niet Charcot en zijn theater zodat die dualiteit ook stof tot nadenken zal bieden.

Lees gerust de tekst enkele keren en laat de vragen dan bovendrijven zodat we morgen gezamenlijk kunnen onderduiken in deze geheime vijver waarin zowel de magie als de wetenschap (de ars erotica en de scientia sexualis) dan niet met elkaar in botsing komen maar moeite hebben om in elkaar op te lossen.