Op tijd was je wel, en geduldig. Zoals het seizoen.
Nu woon je bij de schaduwen, was je antwoord. Zoals Stefan Zweig het in ‘De wereld van gisteren’ zou beschrijven:
‘Elke schaduw is in diepe wezen toch ook maar een kind van het licht.’
Er komt dus een jongetje uit de geelgroene poort . Dat kind uit het huis van de schaduwen en jij neemt het bij de hand op weg naar het licht van de school waar het ook weer een schaduw zou zijn.

Zet nu een stapje achteruit zodat het huis weer een schilderij van John Atkinson Grimshaw zou worden (1880) en neem het kind van toen bij de spreekwoordelijke hand om zwijgend de vroege donkerte in te lopen. Hij zal het later wel vertellen waarom hij zo graag in dat grote huis achter de geelgroene poort woonde.

Hier brengt zij hem ’s avonds weer terug. Hij is nog klein, dat wel. Het groengeel van de poort is door duisternis gezwart. Het was een eindje lopen. Op zo’n avonden vertelde hij haar wel eens een droom. Zijn dromen hadden ook een kamertje in het grote huis. Of hij haar zo’n droom kon bezorgen deze nacht, vroeg zij. Dat kon. Een droom met wolken en maan. Dromen met wolken en maan waren grappige dromen. Zij knikte. Grappige dromen kon ze best gebruiken. Tot morgen, lief kind. Hij bleef wuiven tot de gele poort kreunend dichtdraaide en in nachtslot was gevallen.

Later, veel later toen de dagen weer vlug donkerden, verliet hij het grote huis langs de tuinpoort . Hij is een man geworden. Hij kijkt nog even naar het huis. De vrouw die hem als kind kwam ophalen is bij zijn dromen gaan wonen. Eens een schaduw werd ze later een ziel in het licht. Hij wilde ook best als schaduw de wereld ingaan. Totdat hij het licht zou vinden in zijn duizendvoudige verschijningen en daarin kon opgaan zoals de late zon de harde wereld verzacht tussen het voorbije en het komende.

Het leven van deze merkwaardige schilder kun je vinden in onze bijdrage van 18 december 202O

Letterlichtjes voor donkere maanden (3): John Atkinson Grimshaw (1836-1893)

Just as a painter needs light in order to put the finishing touches to his picture, so I need an inner light, which I feel I never have enough of in the autumn. (Leo Tolstoy)