de liefde voor het leven (302)

270_3d11460e66f37cd3607407c252ca3731

Goede vriend Abraham B.

Het kantelen van de eeuw is steeds een soort kunstmatige piek geweest waardoor de schalen van de balans naar een of andere kant zouden overslaan.

We zijn zo pretentieus te denken dat DE 18de, DE 19de eeuw entiteiten op zichzelf zijn omdat wij in ons zoeken naar maten en gewichten het nu eenmaal gemakkelijk vinden in vakjes en afgesloten gehelen te denken.
Dat zou ons te vergeven zijn als we niet dezelfde schraalheid voor onze opvattingen over mensen en stromingen blijven gebruiken.

Begin volgende week zal het beloofde boek hier wel aankomen, maar je brief gaf me de gelegenheid om weer in het werk van de Tiepolo’s te duiken inzonderheid dan dat van Domenico .
Na de dood van zijn vader in 1770 blijft het bijna vijftien jaar stil, inderdaad.
Er zijn wel de opdrachtwerken, de kerken en landhuizen die zo nodig van buitelende en draaiende hemelse figuren moet voorzien worden, maar Domenico als persoon komt pas in de Divertimento te voorschijn.
Honderdtwintig platen zijn het.
Ze hebben geen verhaallijn, er zijn al bibliotheken geschreven over hun vermeende volgorde, maar het leven van de in Napels ontstane Punchinello’s staat lijnrecht tegenover het leven van de gegoede middenklasse in het zieltogende Venetië, ingepalmd door de Fransen.

Ik stuur je één plaat op: Punchinello’s met struisvogels.
Ze moet omstreeks 1800 zijn getekend in zijn beroemde nat op nat techniek: eerst de bleekbruine tonen aanbrengen en nadat die laag is gedroogd de details (zoals de veren van de vogels) verfijnen.
De domme Pierrots zijn net zo kortvleugelig als de struisvogels, vliegen is er niet bij, het zal bij lopen moeten blijven.
Als tegengewicht van hun lelijkheid zien we boven de toekijkende beau-monde het beeld van Ganymedes en zijn arend verschijnen.
Tussen de wereld van de mythologische schoonheid en dat van de heidense chtonische Pulchinello’ s zijn wijzelf de acteurs en de toeschouwers.
Dat onze sympathie eerder naar de harlekijnen dan naar de sjieke madammen uitgaat, hebben we aan een beetje zelfkennis te danken .

Dit is puur tekenplezier.
Geen opdrachtenwerk, geen onderhandelingen met koningen en kardinalen, hier is een kinderlijk genie aan het werk.
Ik moet aan Mozarts muziek denken als ik Domenico’ s werk bekijk: ogenschijnlijk licht maar vol nieuwe lagen ook al heb je ze honderd keer gehoord of gezien.
De dramatiek zit niet in een of andere moraal. Geen vingertje in de lucht, ook geen spot of cynisme, gewoon plezier.
Al jagen we op het leven dat we zelf niet kunnen leiden, (ik denk aan teksten van Pavese en Passolini) de liefde voor het leven is er niet minder om..
Je hoofd in ’t zand steken is inderdaad ook mogelijk.