nazomer(307)

428_fc35fe9f5a0b0a8a0e8f16f494e6b1aa

NAZOMER

Nazomer is het
de wolken baren
de vroeggeboorte
van de herfst

Toch geurt het land
naar loof, en tussen ‘t druppelen door
de mokerslagen
en de pijlen
voor wie heeft liefgehad

Na ‘t onweer
spiegelen de wolken
onder onze voeten.

Dit fijne plaatwerk
van Hefaistos’ hamer
zet de hemel op zijn kop.


Beste Theodore,

Enkele dagen op het land om mijn honger naar vergezichten enigzins te stillen.
Daarna ben ik weer in de stilte van de winkel.
Ook de dingen ademen.


niets is wat het lijkt (306)

801_47f445137eb276c33aade961ac863527

Beste Abraham,

Natuurlijk benijd ik je innerlijke reizen terwijl ik met koffers zeul, urenlang met wachten doorbreng en aan de sjieke smakeloosheid van hotels probeer te wennen.

Maar kunstwerken zijn door hun respectievelijke bezitters over de hele wereld verspreid, vaak in duistere archieven voor altijd verloren gelegd, of erger nog: in kluizen opgeborgen wegens hun vermeende (geldelijke) waarde.

Ik voel me als jouw Hudibras of Don Quichote. Vervang Rossinanten, zijn povere schimmel door een vliegtuigzetel of een taxi en je zou de avonturen van een zwervende ridder kunnen beschrijven, op zoek naar onzichtbaar geworden tekeningen en gravures.

De kunstmarkt is ondoorzichtig, er wordt met dure woorden gezwetst, en de trends bepalen meer dan de intrinsieke waarde de prijs van een stuk.
Omdat ik in opdracht werk, kan ik onomwonden en zonder al te veel etentjes of onderhandelingen mijn werk doen.
Tenslotte moet ik de kunstwerken maar lokaliseren, ze weer samenbrengen is een klus waar zelfs diplomaten, ereconsuls en ander voornaam volk een zeg moet over hebben.

In jouw winkel zijn de meeste stukken bereikbaar voor een groot publiek, dat was onze doelstelling: mooie dingen samenbrengen die betaalbaar blijven.De ziel in het eenvoudige glas, zilver of porselein, het geheim in het koffertje, verbindt ze met de geschiedenis die eraan verbonden is, en we verkopen telkens weer een verhaal dat kan verder verteld worden.

Ik stuur je een mooi schilderijtje op van Jacob De Wit. (1695-1754)
Hij verbleef van 1708 tot 1715 in Antwerpen en bestudeerde vooral het werk van Rubens.
Terug thuis in Amsterdam werd hij een veel gevraagd schilder voor decoratie en plafondschilderingen.
Ook voor deze stukken waarvan je zou denken dat het stucwerk is, in de wandeling “grijsjes” (en grisaille) genoemd wegens hun kleur, en in de 18de eeuw erg in trek.
Omdat de Wit er een ware meester in was, gingen ze al spoedig “Witjes” heten.

Dit is de winter. (1740)
Drie jochies proberen zich te verwarmen.
Eentje brengt hout aan, een tweede blaast het vuur aan en een derde probeert zich te verwarmen.
Het optische bedrog vind ik wel leuk. Niets is wat het lijkt te zijn.
Maar de warmte is er, hoe dan ook.