de schaduwkant (305)

516_fceb92523d55482418a170b1c98ae785

Beste Theodore,

Je bent alweer op weg, de grote plas over terwijl hier de zon eindelijk aan haar come back is gaan werken.

In de winkel is het nog stil.
Druppelsgewijze.
Het mooie glas, porselein en zilver is op zichzelf aangewezen.
Ze liggen niet wakker van hun volgende leven.

Ik heb je brieven over William Hogarth terug gelezen.(ze beginnen op 16 februari van dit jaar)
Uit een belangrijke erfenis van een kunstverzamelaar kocht ik in de States 4 (ingekaderde) etsen uit zijn eerste serie: HUDIBRAS.
Hij is een soort Engelse Don Quichote uit de 18de eeuw.
Hogarth hekelt er het puriteinse, het sektarische , kortom: het hypocriete van de samenleving.
Zijn stijl liegt er niet om. Hij is een scherpe observator.
Hij kent zijn pappenheimers.

Ik stuur je een mooi portret mee door hem geschilderd in opdracht van ‘s konings apotheker, Mr. Daniel Graham.
Het is een vrolijk portret van zijn kinderen.
Het jongetje rechts in beeld speelt op een mechanisch orgeltje alsof hij de zang van de gekooide vogel wil begeleiden terwijl de poes boven zijn hoofd mee komt poseren.
Het jongste kind zit een soort rolwagentje met een lange hendel, en naast de jongste zie je een gedetailleerde korf met fruit.
Het oudste meisje houdt de hand van de baby vast en in de andere hand een trosje met kersen terwijl het andere meisje een revérence maakt.

Kijk nu op schoorsteenmantel en dan zie je daar een beeldje van Cupido die een zeis vasthoudt, naast een zandloper, symbolen van de dood.
We weten dat de baby dood was toen dit doek geschilderd werd, en daarom waarschijnlijk de sombere referenties naar de sterfelijkheid van deze schoonheden, in een tijd trouwens waarin een groot aantal kinderen stierf in hun eerste jaren.

Het is een ongewoon doek, helemaal in de geest van de satirische Hogarth, maar tegelijkertijd met een ingehouden tederheid en een rijk palet aan frisse kleuren en tinten.
Als je in de National Gallery komt in Londen kun je het in al zijn schoonheid bewonderen.

Ik hou in jouw plaats wel een klein toespraakje deze avond als vier van zijn originele etsen het huis uit mogen.
Al zie ik ze niet graag vertrekken, de schoonheid kan alleen maar door haar te verspreiden gediend worden.

In de tuin filtert het licht door de boomkruinen.
Elk ogenblik verandert het .
De schaduwen worden langer nu augustus al gekanteld is.
Denken we de werkelijkheid te zien, dan zijn het alleen de schaduwen die we waarnemen.
Want tenslotte zijn we alleen zichtbaar als schaduw en naarmate de stand van de lichtinval worden we telkens anders waargenomen.
Althans onze schaduw.
Vervormd dus.

Dat wist Hogarth, en hij verkoos de lach boven de melancholie.