de afwezigheid (1) (320)

069_f59eccea18ae315c25365ee9563adf9f

“Art is not arbitrary. A fine painting is not there by accident; it is not arrived at by chance. We are sensitive to tonalities.

The smallest modification of tonality affects structure. Some things have to be rather large, but elegance is the presentation of things in their minimum dimensions

Frederick Sommer
General Aesthetics, 1979

Aan het woord is Frederick Sommer wiens werk, tekeningen, collages en foto’s in het Getty nog tot overmorgen worden tentoongesteld naar aanleiding van een centenial want de goede man werd in 1905 geboren en verbleef tot 1999 op deze bol.

Oorspronkelijk was hij opgeleid als een Italiaans landschapsarchitect maar in 1925 week hij uit naar de States en vanaf 1930 hield hij zich ernstig bezig met fotografie.

Connecties zichtbaar maken tussen de altijd wisselende vormen is een van zijn betrachtingen.
“to “teach people that imagination is the finest order.” zegt hij het met zijn eigen woorden.

Ik stuur je hierbij het portret van zijn vriend Max Ernst, kunstenaar en vrijwel gebuur van Frederick Sommer.
Nu kun je met layers van photoshop aan de slag, maar in 1946 was dit aardig secuur werk: 2 negatieven over elkaar plakken zodat de vormen van de stenen muur achter hem net aan de uitsparingen voor de ogen van Ernst plaats bieden.
Max Ernst noemde dit “mijn definitief portret”.
Als surrealist wist hij dergelijke “tonalities” te smaken.

Ik onthou mij van interpretatie, maar de stenen muur heeft duidelijk de mens van vlees en bloed ingepalmd.

Je kunt aan Pompeii of Herculaneum denken, of recenter aan New Orléans, maar net zo goed kun je allerlei verstenende metaforen gebruiken, van de Medusa kop die elk schepsel laat verstenen tot de herinnering die we nog in stenen proberen vast te houden.

Het beeld als bewijs van onze definitieve afwezigheid.