John Singer Sargent (17) (355)

009_2f4fc1e4b50aadfcafd2caaf3fa8a572

Als Virginie Avegno was ze geboren, en ze groeide op in Louisiana temidden de rijkdom van de plantages in en rond New Orleans.

Haar vader sneuvelde in de burgeroorlog.
Verhalen zeggen dat hij zijn eigen geconfedereerden aanvoerde in een nogal eigenzinnige uitrusting: ze droegen donker blauwe uniformen zodat ze door hun eigen makkers onder vuur werden genomen.

Na de oorlog kwam ze naar Parijs en daar huwde ze met een rijke bankier Pierre Gautreau.
In 1880 maakte Sargent met haar kennis toen hij aan Dr. Pozzi’ s portret werkte. (Hij werd vaak als één van madames minnaars genoemd)
Omdat ze een vriend was van de del Castillo’s familie, schreef hij zijn jeugdvriend aan:
“I have a great desire to paint her portrait and have have reason to think she would allow it and is waiting for someone to propose this homage to her beauty.
If you are “bien avec elle” and will see her in Paris you might tell her that I am a man of prodigious talent.”

Madame Gautreau vond het best.
Maar Madame was een rusteloze “sitter” en terwijl Sargent aan een portret van mevrouw Henry White werkte, zei ze dat hij maar moest wachten tot de zomer van 1883 als ze in haar buitenverblijf “Les chênes paramé” in Engeland zou zijn.
Hij zette dus zijn ezel op in het buitenhuis van de Gautreau’ s en na dertig sittings had hij nog altijd niet de juiste pose voor haar portret gevonden.
Terug in Parijs is hij zelf de grote rusteloze want met zijn collega Paul Helleu en een andere jonge collega reizen ze dadelijk naar Nederland waar ze in Haarlem een overzichtstentoonstelling van Frans Hals’ werk bezoeken en dadelijk daarna weer naar Parijs terugkeren.

Terug in Engeland is Madame nog minder coöperatief dan vroeger.
“Your letter has just reached me, still in this country house struggling with the unpaintable beauty and hopeless laziness of Mme. Gautreau” schrijft hij aan Vernon Lee.
En aan zijn jonge collega Belleroche:
“Madame Gautreau is at the piano driving my thoughts away.”

Als hij het buitenhuis verlaat is het portret nog maar half af.
Nog steeds rusteloos reist hij naar Italië en terug in Parijs schrijft hij aan ben Castillo:

“The painting is much changed and far more advanced then when you last saw it.
One day I was dissatisfied with it and dashed a tone of light rose over the former gloomy background.
I turned the painting upside down, retired to the other end of the studio and looked at it under my arm. Vast improvement.
The élancée figure of the model shows to much greater adventage.
The picture is framed and on a great easel, and Carolus has been to see it and said: “Vous pouvez l’ envoyer au Salon avec confiance.”
Encouraging but false. I have made up my mind to be refused.”

Omdat hij zo vaak het oorspronkelijke doek bewerkt had, maakte hij een copie van het portret, maar die is nooit voltooid geraakt.
Als hij tenslotte in 1884 het portret instuurt naar het Salon noemt hij het Mme ***.

Als hij ‘s avonds bij de Boits gaat dineren stormen Madame Gutreau en haar moeder binnen.
“All Paris is making fun of my daughter!”
En de kritiek?
“Detestable! Boring! Curious! Monstrous!”

Een schandaal dus!
Sargent vertrekt naar Engeland.