het zoeken (337)

635_a37a1a1e7aea1397cf17e59d36b73fad

De tegenstelling kan niet groter zijn, jij in de woestijn, ik hier in de antiekwinkel, en als we dan zouden bidden laten we dan woorden prevelen tot Amun, het wezen dat gezocht moet worden en zich de onvindbare noemt.

Het blijft natuurlijk een mooi beeld: de zoekende die weet dat hij niet zal vinden maar desondanks zijn zoektocht verder zet.
Is hij gek?
Vertoont hij obsessief gedrag?
Hoort hij bij de wanhoopcollectioneurs?
Of is hij iemand waarvoor de zoektocht belangrijker is dan het uiteindelijke vinden?

Ik denk dat we het mysterie van het zoeken vrijwel vergeten zijn.
Ik heb klanten die een vaas of zilveren theepot willen van die of maker of uit die of die tijd.
Als ik hen voorstel enkele dagen of weken te zoeken naar hun gewenst item dan kunnen weinigen het geduld opbrengen om op de uitkomst van mijn zoektocht te wachten.

Wij willen onmiddellijk vinden.
Daardoor schakelen we het mysterie van het zoeken uit, verklaren we het voor dood.
De zoektocht naar een eenvoudig zilverpatroon , ik noem maar “morning glory” van Alvin bijvoorbeeld is een vrij eenvoudige zaak, maar ook daar moet je al het nodige geduld en vooral tijd opbrengen om terug te keren van valse sporen, om contacten te leggen, te wachten op foto’ s, te onderhandelen en uiteindelijk met lege handen een volgende tocht te organiseren.

Anderen willen zoeken naar zichzelf.
Alsof ze zo belangrijk zijn.
Ik denk dat je juist in het niet -ik de rijkste ontdekkingen kunt doen. Of dat voorwerpen of mensen zijn, maakt niet uit, maar de glimlach om het zgn. “ken jezelf” ligt mij wel.
Het is, in de Westerse wereld, een typische overschatting van het ik die aan de grondslag ligt van deze spreuk.

Daarom keer ik terug naar Dick Ket en stuur ik je zijn stilleven met eieren (1935).
Kousbroek noemde zijn kunst de Hollandse Zen.
De eieren liggen op enkele vergeelde papieren, een (veel gebruikte) reklame-affiche.
Sommigen zijn gebroken.
Hun rondingen steken schril af tegen het platte van het papier.
Moet er iet s ingepakt worden, of is er iets uitgepakt?
De kleuren en schaduwen wijzen naar verval, breekbaarheid.
En toch is het ei het symbool van het nieuwe leven, de vorm waaruit Eros zal komen om licht in de donkerte te brengen, net zoals Re Amun zichtbaar maakt voor ons stervelingen.

We hebben niet veel keus: of we gaan langs de weg zitten wachten op Godot of we zoeken verder, wanhoop in de rugzak, lood in de schoenen, en zoals Dick Ket zullen we verwonderd zijn hoeveel sporen dichtbij ons arme zelf zichtbaar worden als we leren kijken.

Hoor je hoe ik mezelf probeer te troosten?
Hier is de herfst zichtbaar geworden.
We verlaten de tuinen en maken het huis weer winterklaar.