Ik heb deze zomer voor jou alleen meegebracht

Het grasland van je borstkas is uitgedroogd.
Je schrijft deze dagen geen brieven.
Een tumult van tranen is er
In je getemperde brieven.
Je lijf is zo teder; met heel veel
Armen verlang ik je te bedekken.

Niemand loopt er in deze zomerstraat rond, uitgezonderd
De postbode die zijn tas met gewurgde brieven draagt,
En het meisje dat haar kindergeheimen verloor
Toen de vreemde zomervogel
Die alle stromen uitdrinkt in één vlugge slok,
Zachtjes aankwam, de rotsen werden wakker
Kinderen weigerden te spelen
Beneden in de zon die dagelijks in bloed sopt en opkomt
In een leeg huis,
De telefoon rinkelde lange tijd nu
Meisjesogen drijven weg in wasem.

In een vroegere zomer, te heet
voor bomen om op hun plaats te blijven,
noemde je mijn lichaam een levend uitspansel
Ik vond als ik wakker werd
de handtas, waarin ik je kussen had opgestapeld
met onze ruzies stijf van het tranenzout,
geopend
Deze zomer brengt de scherpe geur van
een gedoofde lamp mee
die ik allen voor jou meebracht.
Schrijf me brieven. Schrijf.

KUTTI REVATHI (INDIA)

Ze is nog erg jong.
Geboren in 1974, en Kutti Revathi is de schuilnaam van Dr. S. Revathi, een Tamil dichteres.

In haar werk onderzoekt ze en brengt ze een lang gekoloniseerd koninkrijk in beeld: de kaart van het lichaam van een Tamil-vrouw.

In 2002 publiceert ze haar tweede boek “Mulaigal” (borsten), en dat bracht een storm van protesten te weeg vooral vanuit de conservatieve kant van het literiare Tamil etablishement.
Een groep van filmliedjesschrijvers voelde zich aangesproken en verdoemde het boek.
Ze riepen zelfs op de dichteres te verbranden.
Er volgden obscene telefoontjes, dreigbrieven en commentaren op de moraal en de sexuele frustraties van de schrijfster.

De Engelse vertaling is van N.Kalyan Raman.

BREASTS

Breasts are bubbles, rising
In wet marshlands

I watched in awe — and guarded —
Their gradual swell and blooming
At the edges of my youth’s season

Saying nothing to anyone else,
They sing along
With me alone, always:
Of Love,
Rapture,
Heartbreak

To the nurseries of my turning seasons,
They never once forgot or failed
To bring arousal

During penance, they swell, as if straining
To break free; and in the fierce tug of lust,
They soar, recalling the ecstasy of music

From the crush of embrace, they distill
The essence of love; and in the shock
Of childbirth, milk from coursing blood

Like two teardrops from an unfulfilled love
That cannot ever be wiped away,
They well up, as if in grief, and spill over

Zijzelf in een niet gepubliceerd intervieuw zegt het volgende:

To ignore women’s responses and to suppress expressions of their minds are not new to the Tamil tradition.
A woman is always considered to belong to the third – and lowest – category of human beings. Because women’s reactions and ideas are suppressed in our society, they fail to evolve into a robust discourse.
Even today, the debate continues to be based solely on western feminism, with the intellectuals in Tamil Nadu making a continued efffort to assimilate its ideas.
Even ideas on sex are perceived from the vantage of western feminism. But the politics of women’s bodies in Tamil Nadu is unique in itself.
Therefore, ‘Tamil feminism’ must formulate itself, taking into account Tamil culture, and the nature of women’s existence in a Tamil Nadu which is no more than a unit enjoying the benefits of the Indian republic’s larger political arena.
Further, there is a need for continuous exchange of ideas on Tamil feminism between women writers in Tamil, on the one hand, and the community of intellectuals and academics in Tamil Nadu, on the other. And there must be an integrity to this exchange.
Women readers shake the dormant images in my poems into wakefulness through their sustained effort and joyfully share this experience with me. Even the act of denying women’s responses an active existence in society is nothing but a cunning ploy of patriarchal society to conquer and defeat the ability of women to think and act.

En laten we nu maar niet geloven dat dit ver van huis is.
Het lijf heeft zo zijn redenen, en ook deze kunnen bezongen worden.


Je ziet de beelden van Shiva en Parvati, eerste helft 11de eeuw, Tamil Nadu (Zuid Indië)
De vrouw die haar borst toont is een schilderij van Tintoretto, 1570