dyn006_original_500_400_jpeg_20344_a526fd2d1df6ac3d57a7ef69dffa3edb

Nog even blijf ik bij de beelden van gisteren, of beter: vertrek ik bij de beelden van gisteren want dit Franse dorpje en de regenboog boven de Schotse eilanden, werd geschilderd door de Schotse schilder Muriël Barclay, net zoals de andere werken bij dit geschrift.

dyn006_original_500_462_jpeg_20344_c446c32598db95a5b95b8b1ac5062d4b

Tot daar toe niets aan de hand: je merkt de stapjes van de vorige wandeling en we zijn duidelijk in dezelfde richting op zoek naar begrippen van essentie en herkenning.

dyn006_original_500_458_jpeg_20344_6db94b9409a624514707401fd586fd7f

Ook deze prenten, de zomerzeilen en ‘smell nice’ kun je bij onze wandeling rangschikken.

dyn006_original_500_485_jpeg_20344_49b68ccc570102d7be767610b9d57c0e

We verlaten nog steeds de direkte herkenbaarheid van het naturalisme, we zien en ervaren de innerlijke beweging, maar dan gebeurt er iets wonderlijk.

Kijk maar naar deze prent:

dyn006_original_500_456_jpeg_20344_11f3a85f55ed5d2becadc166782c9baa

Drie kinderen en hun hond, ‘de Waddels’.
Hoor je de ‘kenners’ roepen: maar dat is nu eenmaal wel heel commercieel, en konden we het al niet vermoeden toen we de kleuren van de bovenste werken zagen, die liefde voor de pasteltinten, het wazige?

Waar loopt dan wel die lijn tussen de Mondschein sonate en de strijkkwartetten?

En waarom zouden hedendaagse portretten minder bij de grote Kunst behoren (als die al bestaat) dan de duizenden portretten uit de 16de-19de eeuw?

Of is het feit dat haar werk ook bij posters wordt teruggevonden een aanduiding dat het hier om ‘minder’ waardevol werk zou gaan dan de moeilijk toegankelijken waarbij een studie van een ‘dr’ of ‘prof’ hoort?

De Waddels willen duidelijk een geschilderd of getekend portret van hun kinderen.
Net zoals alle ouders en grootouders kennen zij de vergankelijkheid van hun eigen kinderjaren, en wie zou niet graag zo’n portret van zijn/haar kindertijd als herinnering willen meenemen?

Kijken twee kinderen tijdens het poseren naar de televisie? (samen met de hond) en waarom kijkt het ene kind naar de schilder, oftewel naar ons?

Hun houdingen zijn erg natuurlijk, hun wezen getuigt van stilgevallen activiteit, maar je weet dat ze weldra zullen rechtspringen en weer de tuin gaan inhollen.

Want het is zomer.
Je ziet dat aan het licht, aan hun kledij.
Ze dragen geen schoenen.

Je herinnert je vast zo’n dag uit je eigen leven, of is dat nu juist het pijnlijke dat je toen geen tijd had om hem op te slaan, dat je vermoedt dat je toen gelukkig was zonder nog te weten wat je al die uren, dagen, weken en maanden hebt gedaan?

Al ken ik de Waddels niet, ik weet waar hun portret voor staat.
Het maakt je hoe dan ook gelukkig, en je verlangt om in je ziel weer terug te keren naar zo’n dag.

Een dag die Murïel Barclay voor hen en ons allen vereeuwigd heeft.
Een niet kleine verdienste is dat.