dyn001_original_380_400_jpeg_20344_4820285c2e115745a3a5c119ba566f3e

Natuurlijk kon ik ook de wonden van Berlijn tonen,
en er zijn zeker geen bezwaren
als ik Nagasaki aanhaal.

Maar er is altijd een orde van grootheid
in onze ontkenningen.

Wij worden de beelden gewoon.
Onze hersenen hebben genoeg antistoffen geproduceerd
om hongerige kinderen en kapotte steden te klasseren
bij de ontvangsten op het paleis of de onhandigheid van de prins.

dyn001_original_312_479_jpeg_20344_d7ede3b9cafe8f8ac97860424f9c5f44

Daarom toonde ik het flesje
het flesje met die naam
waarvan de helft gesmolten is in de vuurzee
van de stad
die in februari 1945
alleen nog haar naam bezat.

De smeulende berg lijken zegt ons al evenmin nog iets.
Of we mompelen het woordje ‘waanzin’ als schietgebed.

Maar het flesje met de die naam
wie is van glas?

En laat het vandaag gedichtendag zijn,
en over elf maanden mag je weer zalig kerstfeest zeggen.

Dit is dus gewoon een intermezzo.
Mijn wanhoop in een gesmolten flesje.

De vrolijke oudtantes, de grootvader,
je kunt ze met x in de n-de macht uitdrukken.

In mijn hoofd gesmolten
roepen ze bijna elke nacht
nu ik hun leeftijd nader.

Bei mir bist du schön.