dyn005_original_307_487_jpeg_20344_5bfe421cee0fd031a22dce5b789c6ba1

De grootste misvatting in de fotografie is het idee dat een foto iets van het onderwerp zou prijsgeven.
In de beeldende kunst was het duidelijk dat de kunstenaar vooral iets van zichzelf prijs gaf, dat hij reflecteerde via zijn werk, maar in de fotografie zijn we lang blijven geloven in het ontdekken van de medemens.

dyn005_original_600_800_jpeg_20344_8afce373bad877d7f020893a3012b482

De aanwezigheid van het fotografisch onderwerp mag best een getuige voor een presentie zijn, maar hoe dan ook een VOORBIJE aanwezigheid, een aanwezigheid die we hebben vast gelegd in een klein monumentje voor HET VOORBIJE, DE DOOD.

Vergis je dus niet, foto’s bijhouden om je geliefden bij te houden is tot mislukking gedoemd.
Eerst en vooral hou je jezelf bij.
Het is jouw OGEN-BLIK, jouw keuze, jouw onderwerp.
Dat bijhouden trotseert ogenschijnlijk de tijd, maar in feite sterft je onderwerp elk moment iets meer, want het moment dat je hebt vast gelegd zal zich elk volgend ogen-blik van je verwijderen.

Het wordt anders als je onderwerp bij je blijft, als je bijvoorbeeld je kinderen of kleinkinderen fotografeert, want dan zijn die momenten een afdruk van een evolutie, een vergelijkingspunt, zeker als ze met jou heel bewust die foto hebben mee beleefd.

dyn005_original_485_395_jpeg_20344_a4d64a00728d1cbe7df3b931224bc3d5

Als Sally Mann haar kinderen fotografeerde dan zijn die foto’s heel bewust SAMEN gemaakt.
Ze moeten jou die foto schenken, hoorde ik haar deze avond in de mooie documentaire over hedendaagse fotografie vertellen.
Dat is een mooie genade: je krijgt de foto, er is een duidelijke interactie tussen hen beiden, en al zal het moment wegsterven, de muziek blijft in je hoofd achter, maar zoals muziek zich pas kan hoorbaar maken door steeds de volgende noten te laten horen, zo blijven deze beelden een onderdeel van een melodie.

De schoonheid van de mooie jongen, en de pose op het werk van Wei geven meer een standpunt aan van degene die achter de camera heeft gestaan, en als ik zijn foto of schilderij selecteer, schaar ik me mee achter de camera en probeer ik met dezelfde ogen te kijken, een verdomd moeilijke opgave want telkens weer denken wij het onderwerp te exploreren terwijl we onze liefde voor het schone of voor de hevige emotie duidelijk maken.

Ook zij zal een vorm zoeken, zal technisch optreden als ze haar drie kinderen in

beeld brengt, maar het is inderdaad duidelijk dat zij haar die foto schenken, dat er een band is tussen degene achter de camera en degenen ervoor.

Ook deze kinderen zijn een metafoor zoals het joch op Wei’s schilderij, ze zijn intussen in het collectieve geheugen opgenomen, maar ik zie er steeds de moeder bij, hoe onzichtbaar zij ook is, het is een duidelijke foto van een hechte band, van een diep respect voor elkaars emoties, van elkaar het leven te gunnen, en je niet te plooien naar het conforme waaraan een familiekiekje wel eens lijdt: happy family, althans die 1/60 seconde.

Ik weet dat het niet erg done is om het over ‘schoonheid’ te hebben, maar zie schoonheid dan als oorspronkelijkheid, als combinatie van een diepe melancholie gemengd met wetten van de vergankelijkheid.

Of je nu van jongens houdt of het voor vrouwen hebt of gespierde mannen, je zult niet kunnen ontkennen dat de bovenste foto van de prachtige jongen bijna pijn doet aan de ogen.
Het wrede van de schoonheid dat auteurs als Golding zo vlug als het kon hebben omgebogen tot werkelijke wreedheid die ook achter deze prachtige vormen kan schuilen. (The Lord of the Flies)

Wei is al een stapje verder gegaan, hij laat zijn ‘mooie’ onderwerpen optreden als kinderen die absoluut hun moderne spullen kwijt willen, die hun neus ophalen voor de winden van hun metgezel(lin) die met het recht van de sterkste -want dat zijn ze- hun woede duidelijk maken.

Of de verbeelding ons die hechte band laat zien, de woede en het ongemak of de bijna ondraaglijke schoonheid, het zijn elementen die ons voortdurend overvallen.

We kunnen er een morele boodschap aan vastplakken (het goede en het schone, kalos kai agathos) of we kunnen ze proberen met ons eigen leven te verbinden.
Créer des liens, banden scheppen om de kleine prins te citeren.

Een kunst die niet ontbindt, maar verbindt, om op een zachte noot te eindigen.