SC_ten07_2008large

De blinde vlek waarmee we gisteren eindigden, verschuif ik even omdat het gedoe rondom de kleine partij ‘Vlaamse Progressieven’ mij rechtstreeks naar een uitspraak van Michel Foucault leidde.

Prof. Rob Devos, doceert ethiek, wetenschapsfilosofie en politieke theorie aan de K.U. te Leuven.
Hij schreef een helder boek over de man die ons al lang bezighoudt: ‘Macht en verzet, het subject in het denken van Michal Foucault’, Pelckmans/Klement, Kapellen 2004.
Wie zich niet door de lelijke kaft laat afschrikken krijgt in dat boek een meesterlijke samenvatting van Foucaults ideeën.
Hij open zijn boek met twee citaten:
Het eerste van Foucault zelf:

Ik geloof niet dat wij opgesloten zitten in een geschiedenis. Integendeel, mijn hele werk is erop gericht aan te tonen dat de geschiedenis doortrokken is van strategische verhoudingen die beweeglijk en veranderbaar zijn.
Op voorwaarde uiteraard dat de actoren van die processen de politieke moed opbrengen om de dingen te veranderen.’

Het tweede komt uit de Lof van de wijsbegeerte van Maurice Merleau-Ponty:

‘Wat men van Socrates verwacht, is net wat hij niet geven kan: de instemming met de zaak zelf en zonder overwegingen.

Toen ik deze morgen de perscommentaren en het nieuws beluisterde werd het duidelijk dat de ex-voorzitster en de haren zowel bij de buitenwacht als in eigen rangen het danig moesten ontgelden.
Vaak lacherig, dan weer bozig of snerend, de pret kon niet op.

De vraag naar het ‘waarom’ van zo’n ‘allegaartje ex-68-ers’ was nog een beleefde uitdrukking, en wie de stem van het volk zelf in bepaalde media wil horen leze er de commentaren in het digitale HLN erop na.

dyn003_original_550_440_jpeg_20344_f5261967b42d8c81d1872fa2fc86ce1f

Politiek onmachtig, onbekend met de groep of de mensen die onder vuur liggen, hoorde ik toevallig de stem van Rik Torfs op Radio-1.
Hij vond het geroep van ‘ontslag-ontslag-ontslag’ bij elke al dan niet vermeende fout triestig.
Alsof wijzelf zo rein van hart en zonder fouten zijn.

Vraagt men zich terecht of ten onrechte of of het weekblad Knack nodig is, of de partij van de Lijst van de man met die naam, of de Open VLD, het VB, de CDV en de SPA?
Zou massaliteit of luid geroep een voorwaarde zijn?

In zijn korte bijdrage op het antwoordapparaat van Radio-1 had Rik Torfs het verder over het immobilisme dat ontstaat wanneer iedereen, bang om iets fout te doen, in een hoekje kruipt. (als het kan in zijn of haar vertrouwd hoekje)

‘De politieke moed opbrengen om dingen te veranderen’.
Niet conform te maken of te houden, maar te ‘veranderen’.
Ook dingen te zeggen en te doen die niet graag gehoord of niet onmiddellijk met applaus ontvangen worden.
Besluiten of plannen waarbij ‘de mensen’ het moeten afleggen tegen ‘de mens’.

‘Actions have Consequences’ is de titel bij het kunstwerk hiernaast van de Amerikaanse Sarah Conaway van wiens hand ook de bovenste print is.
Maar ‘non-actions’ hebben nog grotere consequenties, en de Europese non-actions op het financieel ‘laat-maar-stromen’ mogen daar een voorbeeld van zijn.

Ik denk dus dat de ogenschijnlijke machteloosheid van kleinere verbanden hen niet minder noodzakelijk maakt in dit landschap van populistische en sterk op elkaar lijkende grotere formaties.
Zij moeten inderdaad de politieke moed opbrengen om hun hoogste persoonlijke visie op progressiviteit samen te leggen.
Zij mogen best tegen de knieën van de rode broeders stampen waarvan de bekwamen het na een nederlaag wel eens op een lopen zetten.

Ze mogen hun instemming onthouden als er geen plaats meer is voor overwegingen.
Het is vaak een droevig parcours.
Het geblaf en gejank van de honden langs de weg, en het elkaar in de tong bijten waar je een innige kus verwachtte, doen mij vermoeden dat er naast een strateeg een goede filosoof zoals Torfs dringend in hun rangen thuishoort.

Volgende week keren we terug naar Griekenland.