672_880699fccead0b12abec2dce2988c61d

Beste Psych,

Er zijn wel meer werken niet meer zichtbaar in het Louvre. Natuurlijk is daar een uitleg voor. Een kwestie van afwisseling, rechten, restauratie, en noem maar op. Maar waarde heer zielezorger, je raakte, zonder het te beseffen, de kern van het probleem. De kunstwerken hebben er genoeg van. Ze verdwijnen.

Neen, het is niet de afzondering, niet de drukkende stilte, nog minder de dreiging van onbekend onheil, daar hebben we ons met de wijze Seneca tegen gewapend door het allerergste scenario voor de geest te halen en in alle rust verder te werken aan dingen die belangrijker zijn dan het eigen povere lot.
Ik ben in mijn werkkamer omringd door het verleden. Een grote Amerikaanse kan van net na de burgeroorlog, Japanse theebusjes, Frans porselein en Engels zilver uit de 19de eeuw, het zijn mijn vrienden, vaak meer dan de mensen ooit vrienden konden zijn.
Niet dat ze daarom beter zijn, betrouwbaarder wellicht wel, maar als je even niet kijkt, pronken ze met vervalste merktekens en lachen ze je uit als je hen honderd jaar te veel op hun kerfstok geeft, of je hen naar het Oosten verwijst waar ze in handige Amerikaanse ateliers gemaakt werden tussen 1910 en 1940.

Maar…daar ben ik dan zelf verantwoordelijk voor. Ik had beter moeten weten, en ook als ik ze ontmasker zijn ze niet boos, maar pronken ze met de kunde van hun vervalsers of met de eigenschap dat een goede reproductie vaak het origineel in alles overtreft.
En ze krijgen aandacht, beste Psych. Ze worden vastgenomen, bekeken, beklopt, onder de loupe genomen, letterlijk en figuurlijk. Vaak staan ze me ’s morgens op te wachten en laten ze weer een heel andere kant van hun persoonlijkheid zien door de inval van het licht dat immers geen dag hetzelfde is.

Daarom zoek ik met grote zorg nieuwe eigenaars voor ze uit, prijs ik hen naar waarde en neem ik node afscheid als het moment gekomen is.
Andere kunstwerken echter hangen jaren in de dure reservekluizen, worden door hun eigenaars verborgen want wat is het licht schadelijk, krijgen zeldzaam een plaats op een tentoonstelling omdat ze uit de mode blijken te zijn, kortom ze worden VERGETEN.

Daarom verdwijnen de meeste kunstwerken. Ze worden onzichtbaar, en ik kan het weten want ik hou mij met dezelfde doelstellingen onledig.
Slimme conservators hebben kunstdieven ingeroepen om die onzichtbaarheid te verklaren (herinner je de botte historie rondom Munch’s schreeuw, toch te belachelijk om er ook maar een honderdste van te geloven!)anderen zeggen dat de verdwenen werken in restauratie zijn of hangen reproducties in hun plaats die om dezelfde onverklaarbare redenen verkleuren zoals foto’s die niet gefixeerd werden.
Ze proberen hen te paaien met enkele indrukwekkende tentoonstellingen, maar het waren net die stukken die al honderden jaren alle aandacht kregen, want ook onder kunststukken zijn er klassen, meerderen en minderen.

Ik zie je naar je geneesmiddelenboekje grijpen om mij dringend iets voor te schrijven dat me weer eens van mijn wanen verlost, maar doe geen moeite. Ik lever je het bewijs.
Ziehier een mooi voorbeeld.
Dit is “de nacht”, een cartouche op linnen die nu zogezegd in het Louvre wordt gerestaureeerd. Geloof het niet. De nacht verdwijnt. Beetje bij beetje zal hij onzichtbaar worden.

Hoe ik dan aan het beeld kom?
Beste Psych, ik kan je niet alles zeggen, maar wees ervan overtuigd dat ik de waarheid spreek.
Nog even en we zullen slechts de Mona Lisa’s Apollo’s, Mozessen, van Gogh’s en andere stuf ontmoeten als we het over kunstgeschiedenis hebben, de rest zal zelfs op reproductie ONZICHTBAAR geworden zijn.

Denk daar maar eens over na,

Uw dienstwillige Theodore Silverstein