night_sc

Wie van P.P. Rubens alleen maar melancholie van rondborstigen en welgevulde dameshammen verwacht, zal niet alleen zijn verwachtingen moeten bijstellen maar zich meteen afvragen waar die samensmelting van Rubens en welige proporties vandaan komt.

De selectiviteit van het herengeheugen wijst in de goede richting!

Natuurlijk kende hij de spelletjes met licht en donker uit Italië, maar de manier waarop hij het onderwerp aanpakte (1616) maakt duidelijk dat het kleine drama van oude vrouw en kind belangrijker is dan het effect.

Met drama bedoel ik vooral: handeling, het vertelde verhaal.
Want jeugd en ouderdom verenigen was een bekend thema, en de broosheid van het leven verbeelden kon je uit de alledaagsheid van de grote kinderstrfte afleiden.
Niet eens 50% van de kinderen bereikte de leeftijd van achttien.

Zij is bang dat de jeugdige overmoed de kaars zal doven, hij wil ook deelhebben aan het licht.
Verwarmt ze haar oude hand, of belet ze hem zijn kaars te ontsteken?

De gretigheid van zijn gezicht, en de tevredenheid en doorleefdheid van het het hare zijn de centrale thema’ s die uit de donkerte duidelijk worden.

Zijn ze samen op stap?
De korf aan haar arm doet vermoeden dat ze een weg heeft afgelegd terwijl de jongen wellicht nog moet vertrekken.

Zij is gebiologeerd door het licht, hij, vertrouwd legt hij zijn hoofd op haar schouder, kijkt naar haar gezicht, de vraag is duidelijk.

Uit het donker van de tijd blijven ze ons tegemoet komen.
Hun werkelijk wezen is ons onbekend.
Het canvas bewaarde hun gemeenschappelijk belang: het licht.

Voorzichtig, zegt zij.
Hij is ongeduldig, kan niet langer wachten.

Het is een lange weg, en de nacht nog lang.

Twee kaarsjes.
Als ze verder zijn gegaan, wordt het weer donker.

Je hoort alleen nog hun uitstervende voetstappen.