dyn004_original_379_422_jpeg_20344_b86db75e295809311de2569e41bf7c5e

Vertelde ik je de vorige dagen al over de ambiguïteit dan open ik vandaag alvast met een stevige voortzetting ervan.
Het werk aan de linkerkant ‘Entre as Mulheres’ (in gezelschap van vrouwen) en het werk aan de rechterkant ‘Mae (moeder) beiden uit 1997 hebben blijkbaar dezelfde hoofdpersoon.

dyn004_original_379_498_jpeg_20344_90863348339ea691fa6b57d718e7817c

Is het dragen van bepaalde kledij sowieso een culturele overeenkomst, tijds- en streekgebonden, dan is de mannelijke vrouw alvast in het Portugal van Paula Rego een ongewone verschijning.
Beide prenten dienden als illustratie bij het werk ‘O Crime do Padre Amaro’, een 19de eeuwse novelle die in 2005 (dus na het ontstaan van de prenten) door Carlos Coelho da Silva werd verfilmd, (na een Argentijns-Spaanse versie in 2002 van Carera).

De clip van de Portugese versie zal je de inhoud duidelijk maken, maar let niet op de vreselijke Engelse commentaar of beletterde uitroepen.

De novelle van Eça de Quieros uit 1875-76 kloeg vooral het fanatisme aan waarmee wij ver-oordelen.
En Paula Rega illustreert de personages op haar eigenzinnige manier, goed beseffend dat er sinds 1876 blijkbaar nog niet zoveel gebeurd is, niet alleen in Portugal, maar ook hier te lande, of zeggen we in het beschaafde Europa?

In de figuur van de man-met-de-rok (een doortrekken van de priesterkledij) is de onhoudbare situatie van een man, verplicht aan het celibaat, duidelijk weergegeven, beter dan in eender welke al dan niet theologische beschrijving.

Maar het gaat niet alleen om het verhaal van een religieus mens, maar om eender welke mens zoals wij allen die in voortdurende ambiguïteit een weg naar verduidelijking moeten zoeken, terwijl wij de anderen die in dezelfde situatie verkeren veroordelen of tot zondenbok verheffen.

Het standariseren van morele codes, het in voorschriften gieten van pogingen tot lief te hebben zal altijd naar dit soort fanatisme leiden.

dyn004_original_379_425_jpeg_20344_2dd92d92c8aca59f4cf2489c6a62adc1

De aandoenlijke prent ‘De rust op de vlucht naar Egypte’ gaat het verhaal voorbij waar de priester zijn nog niet geboren kind door een engeltjesmaakster laat weghalen.

Prenten als een manier om het code-denken los te laten, om met erbarmen elkaar tegemoet te komen, om in de personages van een lang voorbij verhaal elkaar als lot-genoten te herkennen.

Achter de alledaagsheid van miljoenen gaat veel lijden schuil.
Het denken in goed en kwaad zullen we vaak eerder als oorzaak dan als oplossing moeten erkennen.

We lijken allemaal uit de stripverhalen weggelopen, vandaar ook Rego’ s duidelijke ‘comic’-stijl.
Maar of we nu in 18 eeuwse gewaden rondlopen of aarzelen tussen een jurk en een toga, we kwamen naakt op aarde terecht, ontmoetten elkaar naakt in de liefde en worden naakt weer afgelegd voor de terugkeer van ashes to ashes.

Mijn genezende taak, of vaak alleen maar troostende, leert mensen hun eigen ambiguë naaktheid weer lief te hebben.