874_6cebfd4f90a7044307c2ce4683300836

Beste Theodore,

Het probleem van “de tijd” is blijkbaar niet nieuw, want ik vond op mijn reizen door Europa in Amsterdam deze mooie afbeelding van vadertje tijd.

Hij heeft net het groene doek weggetrokken en daaronder vindt hij een weegschaal, aangevreten koolbladeren en een spiegeltje met een slang.
Het doek werd in 1810 geschilderd door een zekere Pieter Cornelis Wonder van wie mij verder weinig bekend is. Maar het gaat om het beeld: hier is de tijd duidelijk geïsoleerd van de rest van de wereld, bedekt met een doek: het wikken en wegen, het spiegelen en de listen die wij gebruiken, het is allemaal zo tijdelijk als de aangewreten koolbladeren, allemaal voorbijgaand. Nog even en hij laat het doek terug neer zodat wij weer onze blinde gangen kunnen gaan.
De oude man is duidelijk naar model geschilderd en zijn vleugels zouden best zwanenvleugels kunnen zijn: oud en toch gevleugeld, het tempus fugit waarover jij sprak helemaal in beeld gebracht.

Hier is “onzichtbaar-worden”verdwijnen onder het doek: eens hij de instrumenten niet meer nodig heeft, worden ze weer onzichtbaar onder het groene laken.
Dat heeft iets kinderlijks: kinderen die hun handen voor hun gezicht houden en denken dat niemand ze nog ziet. Vergeten wat gisteren is geweest, of heet dat vertekenen? Bedekken met de mantel van haat of liefde, van onverschilligheid of vergetelheid: als de instrumenten er niet zijn, staat de tijd stil. Pa kan alleen nog zijn vleugels gebruiken om weg te vliegen, om ons over te laten aan wat jij in je winkel “timeless” noemt.

Die bedekking staat natuurlijk de ware onzichtbaarheid in de weg: ofwel houden we ons krampachtig vast aan het vermeende verleden of de gedroomde toekomst (beiden hebben nooit bestaan) ofwel zoeken we naar de schuldige die ons verslonden heeft want de tijd gaat voorbij, verslindt telkens weer wat we daarstraks nog voor waar hielden.

Hier echter trekt de Tijd het doek weg. Zo dadelijk hanteert hij de weegschaal, houdt hij ons een spiegel voor en zal de genezende esculaap ons vanzelf weer helen van opgelopen verdriet of te veel gekoesterde wanhoop.

Is het een mooie aanvulling van jouw prachtig donk-donk beeld?

Je zieleheler, G. Dumortier.