355_baa99bead4dfa2325e88128585072839

Waarde Theodore,

Ik kan je niet tegenspreken waar je het over de wreedheid hebt. Het is een boeiend gezichtspunt, beste Theodore. Wij wreken onze eigen dood in de anderen. Hield Freud zich onledig met de seksualiteit als voornaamste drijfveer, Adler met de dood en Jung met de religie of het mythische als toegang tot het onderbewustzijn, dan zouden wij kunnen ingaan op jouw beeld: de jaloezie als verwoester, als wraakgodin.

Ik heb het dan niet over de alledaagse jaloezie, de sjiekere auto, de mooiere vrouw, het grotere huis, al moeten we ook daarvan de vernietigende kracht niet onderschatten. Hier gaat het over de vaak goed gecamoufleerde jaloezie die heel ons gedrag doordrenkt: ik ben sterfelijk, jij ook, maar je hebt nog veel meer tijd dan ik, of kracht, of schoonheid, of moed…

Een vriend duidde me ooit de vreselijke slachtingen van de eerste wereldoorlog (Ieper, Verdun) als de wraak van een stel oude mannen aan Duitse, Franse en Engelse kant op al die mooie jongens die het nieuwe Europa en de nieuwe eeuw nog voor zich hadden terwijl zij meestal behoorden tot een uitstervende generatie van 19de eeuwse generaals, verbonden met de keizerlijke of koninklijke machten.
Ze hebben, onder het mom van God en vaderland, hen zonder nadenken de dood ingestuurd en als je door de Westhoek rijdt dan getuigen de duizenden witte steentjes van hun ongeleefd bestaan.

Het is die wraak, die jaloezie die ook de Franse beeldhouwer Corbet heeft aangevoeld in zijn  ‘le temps coupant les ailes de l’ amour’.
De jonge eros verliest door de tijd zijn vleugels, zijn aantrekkelijkheid. De verwoestende tijd heeft het hier op “de liefde” gemunt, en hij zal zonder pardon de schoonheid van zijn vleugels beroven.
Het is een mythisch beeld, en ik denk dat de wraak van de oude man (of hij vadertje Tijd is of niet) zijn moraal aan de wereld opdringt omdat hij zelf zijn vleugels (schoonheid, verstand) is kwijt gespeeld en hij niet de wijsheid in pacht heeft, maar alleen nog de wraak, het zinnetje: het is voor je eigen bestwil, enz.

Als antiquair heb jij dus het geluk dat de ouderdom juist de schoonheid vleugels GEEFT,  een grote gift van het leven.

Uw genegen psychiater G. Dumortier