113_581b56a6ee09900305be8925933f68e8

Soms staat de tijd stil.
Alleen de kraaien krassen in de kale bomen.

Hun woorden als dolken
in de stilte.

Verheug je, nog even
en mijn takken breken
onder hun vieze leugens.

Mooi opgeruimd zo’n stomme dode boom.

Je Theodore