119_f6210169e22702949e6f44057cf47404

Beste Theodore,

Na je dubbelbrief stuur ik jou een mooi schilderij van Batoni waarop hij muziek en meetkunde verenigt.
Toen ik je betoog las en ik hoorde dat Balthasar een weeskind was, dacht ik -een psychiater heeft zo zijn afwijkingen- aan de lege schelpen op al zijn schilderijen: het lege, onbewoonde huis uit zijn kinderjaren.

Er is over de kinderjaren al heel wat inkt gevloeid.
Het vreemde is dat er altijd door volwassenen over geschreven wordt. Ik heb een hekel gekregen aan zogenaamde auteurs die zich terug kind wanen en van daaruit hun (of een ander) verhaal vertellen. De vervalsing van de kinderjaren. Wel kun je als volwassene proberen te beschrijven wat je hebt meegemaakt, maar er is altijd de hinderlijke ballast van wat jij in een toneelstuk ooit “de verdwenen kinderen” noemde.
Hoe klein je de ballast ook probeert te maken, de werkelijke kindertijd blijft steeds onzichtbaar.
Probeer eens te beschrijven wat je vorig jaar ervaarde, of vijf jaar geleden, of tien, en je zult merken dat ook daar al allerlei vervalsingen optreden naarmate de stemming of de situatie waarin je nu verkeert, primeert.

Om dus de meetkunde en de muziek te verzoenen heb je ook maar één stelling, namelijk dat muziek bijna meetkunde is, terwijl je zeldzaam zult horen beweren dat meetkunde-beoefenaar muziek in zijn hoofd hoort als hij met zijn stellingen bezig is.
Hier kun je van dezelfde vervalsing spreken: je hebt een constructie die meetkundig te benaderen is, je kunt Bach werkelijk met zuivere meetkunde vergelijken, maar boven die constructie zijn we terug bij de esthetica van zowel de meetkunde als van de muziek, en de ongrijpbaarheid daarvan in architectuur en kamermuziek bijvoorbeeld behoort tot het wezenlijke van beide disciplines.
Ons onderwijs zal op een vlotte manier meetkunde doceren en ook het vak muziek vindt er (veel te weinig) zijn plaats, maar van beide zal de kern ontsnappen als we het bij de kennis-maatschappij houden en onze zielen niet voor de schoonheid kunnen openzetten.
En schoonheid heeft inderdaad met emoties te maken, en laten we daar nu zo’n angst voor hebben!

Kijk naar de zusterlijke vereniging en voel er zelf de hemelse sferen bij mocht je daar nood aan hebben want de volle maan van de voorbije nacht heeft zo zijn nawerkingen.

Je lunatieke psychiater G. Dumortier