656_a0e432000545bc1fe6e7fec15f4af287

Dit was mijn kennismaking met die geheimzinnige schilder Michael Sweerts. Dit prachtige portret van een vrouw.

In een Engelse bespreking las ik een mooi begrip: zijn niet-betrokken empathie. Moeilijke combinatie is dat. Je op afstand houden en toch ten volle con-passie voelen, mede-lijden. Geen tranerigheid, geen overdreven neerbuigendheid, maar ook geen spot of ironie.
Wie dit beeld bekijkt, heeft geen woorden meer nodig.Ze deed me onmiddellijk aan een aantal mensen denken die ik kende of ontmoet had. Mensen van vlees en bloed. Al was ik niet bij hun lot betrokken, toch had ik datzelfde gevoel van mede-voelen zonder daarom de pretentie te hebben hen te doorgronden. Ze blijven en voor de schilder en voor de toeschouwer net zo mysterieus, ze laten het onderwerp in zijn mysterie bestaan, een kwaliteit die je erg weinig aantreft.

Er bestaan prachtige theorieën over zijn technieken, zijn veelzijdigheid, maar die vervallen allemaal als je dit beeld bekijkt en herkent. De tijdeloosheid heb ik vrijwel bij geen enkele andere tijdgenoot van hem ervaren.
Dat zoveel talent haat en nijd oproept is te verwachten, of zat hij zichzelf in de weg? Kwam al dat medevoelen na een tijdje zijn geestelijke strot uit en besloot hij zijn leven om te gooien?
Of kwam hij in Rome in kontakt met mensen die de wereld hadden gezien en hem Oosterse verhalen vertelden?

In 1656 is hij terug in Brussel waar hij voor jonge mensen een tekenacademie opricht.