612_22b7929a457afddc4e67f89a3365bc27

Het grapje in de Romeinse pubs was een naamspeling: olim pia, ooit godvruchtig, met de nadruk op ooit.
Olimpia Maidalchini, weduwe van de broer van de paus en mama van kunstmecenas Octavio Pamfili, werd met evenveel zwier “de pausin” genoemd.
Haar portret, gebeeldhouwd door Algardi (dezelfde die de beul beeldhouwde eerder al gebruikt in mijn correspondentie) spreekt trouwens boekdelen.
Zij was de persoon waarlangs je tot bij de paus zelf kon geraken, je kunt dus wel denken hoe ze met cadeau’ s werd overstelpt.
Ze zou een soort wet hebben afgekondigd op 30 augustus 1645: bij grote plechtigheden mochten hoeren zich in een karos laten rondvoeren, gezien de geschenken die ze van een van hen had ontvangen. Maar of dit werkelijkheid was ofwel uit een scenario van Fellini komt, weet ik niet.

Wel weten we dat ze bij de dood van haar oom in 1655 de pauselijke vertrekken leeghaalt en geen oog heeft voor het ontzielde lichaam van de kerkvorst.
Als de bedienden haar wijzen op haar plicht om voor de overledene minstens een kist te kopen en de begrafenis te regelen, zegt ze: ‘Ik ben maar een arme weduwe, meneer.’.
Zo komt de arme dode Innocentius in een hok terecht waar metselaars hun gerief wegleggen, en omdat één van de bedienden het niet meer kan aanzien, plaatst hij een kaars achter het lijk en zorgt hij voor een kist.

De prinses van Sint Martino al Cimino, dat was de titel die haar oom haar had gegeven, had in dat dorpje alles al klaar gemaakt voor haar eigen begrafenis.
Ze hadden een sjiek paleis op de plazza Navona (plaats die we inderdaad aan haar te denken hebben met de hulp van Bernini natuurlijk) waar nu de Braziliaanse ambassade huist, maar mevrouw zelf liet naast de kathedraal van S. Martino haar eigen paleis optrekken, rechtstreeks verbonden met de kerk door een bijzondere trap (cordonata) met bijzonder korte trapjes die aan het palazzo Barberini deden denken.
Het wapen van de paus: 3 Franse lelies en daaronder een duif uit de ark van Noah met palmtakje in de bek, vind je nog boven de kerk en in het marmer van Sint Pieters.
In haar voordeel moet vermeld worden dat ze het hele dorp liet vernieuwen.
De piazza Navona en de villa Pamfili zijn naast deze verhalen haar nalatenschap.

En nu keren we terug naar de dag dat hij, de schilder met de vele geheimen, in Rome aankomt.