864_fbcaffc480b0e0d41c5fee0d7c033937

Sinds enige tijd vermoed ik een conflict tussen de orde van architecten en de verschillende nieuwsdiensten.

Bij allerlei gelegenheden immers krijgen we tijdens het nieuws de meest verschillende huizen te zien.
De nieuwswaarde van dergelijke prentjes laat zich raden: dit is, was het nest van waaruit het onheil toesloeg.
Om de architecten te pesten wordt op ramen of deuren ingezoomd en de BBC heeft zelfs een helikopter waarmee ze vanuit de lucht het betreffende pand in beeld kunnen brengen.

De misdadige huizen onderscheidden zich in niets van de andere huizen, ze zijn meestal net zo inspiratieloos neergepoot als de andere hokplaatsen.
In feite worden met dergelijke praktijken alle huizen verdacht gemaakt en zijn dergelijke uitzendingen een smet op het blazoen van de ijverige huizenontwerpers.
Het bewijst natuurlijk dat de verdachte medemens geen of weinig smaak heeft of dat zijn middelen voorlopig ontoereikend waren om aan die smaak uiting te geven, of dat hij zijn centen liever aan andere zaken besteedde.

Is er al eens een studie gemaakt die het verband duidelijk maakt tussen het soort huis en de het soort misdaad?
Voortgaande op het gezwaai dat de BBC ons vandaag vertoonde blijken de gezochte terroristen niet dadelijk architectonische voorkeuren te vertonen, een verschijnsel waaraan wel meer Engelsen lijden.

Zouden we niet dadelijk databanken aanleggen met al de huizen van een stad zodat we de betreffende nieuwsdiensten maar straat en huisnummer hebben in te tikken en daar verschijnt het verdachte pand.
Met die foto’s zijn we al een eind op weg.
Een figurante, meestal met de rechterhand rond de eigen hals, komt verklaren dat ze nooit iets verdacht heeft opgemerkt of dat die bewoners aardige mensen waren, en dank zij de hedendaagse prentjesmakerij zijn buur en pand makkelijk tot één filmpje van enkele minuten samen te voegen en moet de redactie niet meer op zoek naar de geboorte van een nijlpaardje of naar de illustere verzameling van 600 burgers die zich in een zeemeerminnenpak hebben gewurmd.

De functie van een sorry-dienst kan verder overwogen worden waarin getoonde huizen die niets met de betreffende zaak te maken hadden van elk verdacht odium gezuiverd worden.
Ik stel voor dat bijvoorbeeld de heer Sergio of de presentator van Telefacts de bewoners een bloemetje overhandigen.

Een bordje met “onverdacht pand” in landelijke letterstijl zou natuurlijk ook kunnen verplicht worden.
Zodra de bewoners van een ekel feit in verdenking worden gesteld komt de plaatselijke technische politie het bordje verwijderen, of de “on” weghalen.
Via een chip zouden op dergelijke bordjes ook andere gegevens over de bewoners zichtbaar gemaakt kunnen worden, zoals betalen van huishuur, geslachtelijke voorkeur, aanwezige huisdieren, bezoekuren voor de zieke medemens, onbestelde poststukken, levertijden voor pizza’s en adres van de verzekeraar of maar te zwijgen van een huisplannetje voor de brandweer, de schoolresultaten van de kinderen, indicaties voor de ruitenwasser, goede werken waarvoor (niet) kan aangebeld worden en codes voor de stiekeme minnaar(es).

Met een eenvoudige bankkaart kan dan op een schermpje het nodige worden afgelezen en mits toeslag via een toetsenbordje een groet of boodschap worden achter gelaten.
Voor nieuwsgaarders is er een code waarmee de stand van het onderzoek duidelijk wordt, de afkomst van de bewoners enige toelichting krijgt en welke geburen mondig genoeg zijn om met de hand rond de keel enkele woorden voor de microfoon uit hun getuige-lijf te wringen.

In afwachting van deze verworvenheden moeten we het blijven doen met gevels, deuren, ramen en passanten.
Misschien kan er ook een club worden gesticht die dergelijke journaal-huizen verzamelt en uitwisselt, een hobby voor de amateur-speurneus.

Nu moeten we de verschillende redacties dankbaar zijn dat zij door het gedetailleerd tonen van verdachte huizen andere panden van beschadiging en besmeuring vrijwaren.
Nieuwsgaarders hebben oog voor de medemens.