541_32be3bc53dad8df05ee305936e213a01

Beste vriend Theodore Silverstein,

Terwijl jij de wereld rondreist op zoek naar verloren prenten leef ik hier in je antiekzaak tussen de tijdloze voorwerpen.
Je weet dat ik de stilte liefheb al spreken de voorwerpen uit de voorbije tijden hun eigen taal.
Ik verzorg ze, herschik ze vaak, lever ze met enige moeite uit aan een klant en wens ze een nieuw leven toe waarin zij tenslotte ons allen overleven.

De mooie triosonates van Händel vullen het huis als ik de stilte voor een tijdje opberg.
Ik lees geen kranten of tijdschriften, maar beperk me tot boeken.
Je goede vriend psychiater nodigt me soms uit om samen te lunchen of te dineren dan voeren onze gesprekken ons naar jou en je brieven die je trouw naar ons blijft doorsturen.

Van Uw zielenherder Dumortier kreeg ik ook een prachtig boek cadeau dat ik graag naar je doorstuur. Een Franse roman, verschenen in het voorjaar bij Gallimard.
Philippe Delerm “La bulle de Tiepolo”.
Jaja, jouw Tiepolo waarover je zo hartstochtelijk schreef in je brieven vanaf 28 maart dit jaar.
De zeepbel van Tiepolo.
Philippe Delerm woont en werkt in een klein Normandisch dorpje (Beaumont-Le-Roger) samen met schilderende vrouw. Ze geven deeltijds les. De kinderen zitten in de muziek en zijn het huis uit.
In Lire van juni kun je een gesprekje met hem lezen.

Het is een kleine roman, en het is nodig dat je hem traag leest en wellicht herleest want de constructie wordt pas beetje bij beetje duidelijk.
Met zijn vorige boek, acht jaar gleden verschenen, “La première gorge de bière” werd hij in één keer bekend en beroemd, net zoals het zijn hoofdpersonage de schrijfster Ornella overkomen is met haar boekje “Granité café”.
Hij kwam in een wereld terecht die niet de zijne was, en ik citeer “Lire”:

“Comme Ornella la Vénitienne, il a été emporté dans le maelström d’ un succes vertigineux.
(…) Une monde où l’on parlait de phénomène au lieu de style, de mouvement litteraire (les “moins que rien”) quand il attendait un avis sur l’ écriture.”

Het is het verhaal van twee schilderijen, eentje van de grootvader van Ornella, de denkbeeldige schilder Rossini, en het grote fresco van Domenico (zoon van Giambattista) Tiepolo, Il Mundo nuevo, de nieuwe wereld, eens in zijn buitenhuis gemaakt, nu te zien in Ca’ Rezzonico, een groot patriciërshuis in Venetië zelf.

Hij heet Antoine Stalin, Parijzenaar, zij Ornella Malesa, Venitienne.
Ze willen beiden een schilderij kopen bij een Parijse brocanteur.
Hij aarzelt, zij koopt het want het blijkt werk van haar grootvader te zijn over wie vijandig gezwegen wordt.
Als Antoine voor zijn tijdschrift naar Venetië trekt om over de 18de eeuwse schilderkunst aldaar te schrijven komt hij in het pension terecht van Ornella’ s moeder.
Ornella, druk-druk-druk rond de vertaling van haar boek komt ook thuis, en beiden bezoeken de vreemde fresco van Domenico, Il Mundo nuevo. (waarvan de afbeelding op de wikkel van het boek staat)

“Un spectacle de rue. Toutes les catégories sociales mêlées, du bourgois ventripotent coiffé d’une longue perruque au Pierrot tout droit sorti des planches de la commedia dell’ arte, des femmes du peuple plantureuses penchées en avant à l’ élégante chapeautée, une main sur la hanche.
Mais le vrai secret, c ‘ était le personnage grimpé sur un tabouret et qui tient à la main une longue badine, ou une espèce de perche, dont l’ extrémité atteint la centre de la scène.”

Ik voeg een scan hierbij van de wikkel om het boek waarop dit fraai beschreven tafereel staat en laat het verder aan je verbeelding over

Er zijn wel meer geheimen die in het boek moeten opgehelderd worden, maar laat de kok niet te veel van het recept verraden om de smaak niet te bedervan.

Ik weet dat je van Tiepolo’s werk houdt, inzonderheid dan van de zoon die na de dood van zijn vader zijn eigen weg ging en een wereld van harlekijnen op zijn publiek losliet, al waren de mooiste afbeeldingen voor zijn eigen buitenhuis bedoeld, fresco dat hij herhaalde in de villa Valmarana in Vincenza, villa die hij samen met zijn vader decoreerde.
In het gastenvertrek echter ontstond opnieuw de scène die de auteur hierboven beschreef.

Nieuwsgierig?
Proef vooral van de verfijnde stijl van Philippe Delerm, de eigenzinnigheid waarmee hij du côte de l’ enfance couleur menthe à l’ eau tussen de letters legt, en zoals Lire het zegt “aventurier des pas perdus” mag genoemd worden.

Er komen klanten binnen.