235_f0f56604303c7ad7be063bb86646d4ac

Beste Abraham,Lees mijn brief in de luwte, of als de vroege avond komt.
De late augustus-avonden zijn raadsels waarin spijt over het voorbije en melancholie voor de komende donkerte in de uiterste vorm van schoonheid gevat zijn: de constante vraag naar het verdwijnen.

Ik trap natuurlijk open deuren in als ik de tweeling liefde en dood als symbool voor de late augustusavonden neem, vaak is dit trappen slechts de zoveelste poging om ons onvermogen tot begrijpen en verwerken duidelijk te maken.
We staan tegen de lucht te sjotten en denken te scoren zonder ons af te vragen of er ook nog een bal is.

Het is dus een mager verweer dat molenwieken van ons.
We denken dat gejuich langs de kant ons voor dit verdwijnen behoedt, dat schouderklopjes ons beschermen tegen het verval, dat sterren een waarborg voor romantiek zijn en de vlugge nacht ook weer door een zomerse morgen verdreven wordt terwijl de dagen zichtbaar korten.

Dat waren mijn bedenkingen terwijl ik het werk van de broers Jake en Dinos Chapman probeerde te plaatsen.
Jake en Dinos, twee Engelse kunstenaars en heuse broers, gaan al een tijdje over de spreekwoordelijke tongen.
Uitroepen als shockerend, brutaal, slapstick wisselen elkaar af.
Jongeren onder de zestien werden voor het betreden van de tentoonstelling in het Tate gewaarschuwd, er lagen immers ergens twee opblaaspoppen te sixty-ninen, een werk van de hierboven geciteerde broeders.
Dus al die min zestienjarigen als de bliksem naar de bedoelde plaats, de waarschuwing is nog steeds een mooie vorm van propaganda.

Jake en Dino Chapman zijn verstandige jongens. Geen om zich heen trappers, geen pseudo-filosofen, al kregen ze dat verwijt wel op hun dak enkele jaren geleden toen een van hun werken voor de Turner prize in aanmerking kwam.
Ik citeer de aanvaller die hoopte dat niet zij maar wel Grayson Perry de prijs zou halen:

Please don’t be offended when I say that Grayson Perry should win. I’ve always admired you two, but I think that pseudo-philosophy era is coming to an end. Grayson’s work is embedded in his psyche. He’s not asking people to get what they need from cleverly named pieces or trying to “shock” (these days, read “bore”) them into interacting with culture. He’s describing something deep inside him; imparting a wisdom more private than exhibiting himself dead and naked as what I think you conceptualists call a “ready-made”. Don’t you think his victory would be a victory for art?

Tot daar de heer Ivan Massow van de Guardian.
Het antwoord van de broers wil ik je ook niet onthouden (fragment):

To our surprise, Mr Massow has singlehandedly called an end to the “pseudo-philosophy era” and since we are – for our sins – sincerely interested in the history of ideas, we must defer to the presiding wisdom of our executioner. We must apologise; we didn’t know philosophy and art would end.

Deserving of our fate, before Massow delivers his decisive blow we beg to know: where, how and when will the “real philosophy era” begin – what will it look and sound like, what language will it use, what form will it take, how will it pass from generation to generation, will such an intuitive form be the privilege of a public or private education?

We do admire Massow’s concern for the masses, although we wonder whether his desire to obliterate art’s apparent complexity is a solution to their alienation and exclusion. You see, in our most humble opinion, we always suspected that the overt fetishisation of pastoral handicrafts by the bourgeoisie served the purpose of obscuring the true relations of Capital. Here we go alienating people again.

Still, as the last ebb of the Age of Enlightenment fades and the Massowian Age of Light Entertainment bursts forth we might ask what will happen to all the silly old books, philosophers and artists?

Goodbye, we loved you all but one,Jake and Dinos Chapman

Kijk, dat je dan mijn hart wint, zal je niet verbazen.
Ik stuur je een prentje mee uit hun werk “The Hell”, een groots spektakel waarin speelgoedsoldaatjes zich uitleven in de hedendaagse context al zijn herinneringen aan bepaalde strekkingen niet ver weg.
Elk soldaatje kreeg een waar mensenhoofdje.

Dat het werk van Goya hen inspireerde zal je niet verbazen.
Laat de nacht de zachte tunnel naar de volgende late zomerdag zijn.