183_ae0349503df837b65890b8f646e06f9c

Aangegrepen door de Spaanse volksmuziek, vooral door de flamenco schildert hij “El Jaleo”, een zigeunerdans.
Voor elke figuur in het schilderij heeft hij voorstudies gemaakt, ook van de compositie probeert hij verschillende versies terwijl hij aan de portretten van de Pailleron kinderen en Dr. Pozzi werkt.

De beweging ontstaat door de tonale contrasten.
De witten zijn zo wit en de zwarten zo zwart dat er inderdaad een soort theatrale overdrijving ontstaat die alleen maar door de hevigheid van de beweging verantwoord kan worden.
Hier heeft hij zeker naar Manet gekeken.
En Manet ging het zoeken bij Goya (en hier vinden we Domenico Tiepolo terug!)
Ze gebruiken de brute overgangen tussen licht en donker zonder tonale overgangen die ze als kunstmatig ervaren, niet door het oog waar te nemen dus.

Op de jaarlijkse Parijse salons moet je aandacht trekken, want die salons waren niet meer en niet minder dan een reusachtige marktplaats waar je moest gezien worden om aan opdrachten te geraken.
Met “El Jaleo” lukte Sargent daarin wonderwel.

In de zomer van datzelfde jaar 1882 keert hij terug naar Venetië.