HET TOUW, scène 27 (voorlopig slot)

dyn001_original_450_450_jpeg_20344_2a1a42d4249ae5dca690b2f45ab0f46c

ZEVENENTWINTIGSTE SCÈNE

ER HANGEN NU VERSCHILLENDE TOUWEN TUSSEN DE LADDERS, ALLEMAAL DRUK BEVLAGD ZODAT WE DE INDRUK KRIJGEN OP EEN BOOT TE ZIJN WAARVAN DE LADDERS DE MASTEN VOORSTELLEN.
WE HOREN HET GEDRUIS VAN DE ZEE, WATER DAT HEN VOORTSTUWT.

EMMERICH EN ALISON STAAN OP HUN LADDER, MET DE RUG NAAR ELKAAR EN KIJKEN UIT OVER HET WATER.

ALISON
Land! Land in zicht!

EMMERICH
Ja, ik zie het ook!
Land! Land in zicht!

ZE KOMEN NAAR BENEDEN EN KIJKEN OVER EEN DENKBEELDIGE RELING, DICHT BIJ ELKAAR, ALISON MET ARMEN OVER EMMERICHS SCHOUDER

ALISON
Dat is het eiland, Emmerich.

EMMERICH
Nog voor het avond is zullen we het anker kunnen uitwerpen.

ALISON
Er zal fris drinkwater zijn.

EMMERICH
Voel, Alison. Voel.
Voel je de golven?
Dat is het geschommel, weet je nog?
ALISON
(citeert eigen gezegde uit scène 11)
Wieg mij in een grote wieg, en trek zachtjes aan het wiegetouw terwijl ik lig te ijlen, te reutelen en mijn terminale winden laat.

EMMERICH
Zou dit de grote wieg zijn, Alison?

ALISON
Kijk naar het eiland: zie je het vuur boven de vulkaan?

EMMERICH
Ben je bang, Alison?

HET BLIJFT EVEN STIL TERWIJL ZE DEZELFDE KANT OPKIJKEN.

ALISON
We dansten samen over hè touw zonder het te raken.
Waarom zouden we dan bang zijn, Emmerich?

EMMERICH
Elk einde van een verhaal maakte mij als kind bang.
Ook al leefden ze nog lang en gelukkig, ik kon me niet verzoenen met hun toestand van eeuwige gelukkige inertie.
Geluk is waarschijnlijk het meest afschrikwekkende ter wereld.

ALISON
Je hoeft niet bang te zijn voor iets wat niet bestaat, Emmerich.
Je kunt ernaar verlangen, en dat is op zichzelf al dwaas, laat staan er bang voor zijn.

EMMERICH
Maar we varen toch naar het eiland?

ALISON
En naar de vulkaan op het eiland.

ZE KIJKEN IN STILTE NAAR DE VERTE, WE HOREN HET WATER

EMMERICH
Dat is het dus.
Er is geen einde.

ALISON
Geen geluk en geen einde, een mooie synthese, jonge vriend.

EMMERICH
Herinner je nog de a van abricoteren, Alison?
Met abrikozenjam bestrijken.

ALISON
Maneschijn.
…Met de n van maan zou ik de neushoorn in mij wakker kunnen maken terwijl ik met de e van mane de engel werd die ik verdiende te zijn.
Met de sch kon ik mijn tranen schreien en hoor hoe de ij het ijzer kon smeden nu het heet was om met de laatste n van maneschijn de nulhypothese van dit leven onder ogen te kunnen zien.

EMMERICH
Het mooie is dat we uit eigen wil kunnen zwijgen nu we tot samenspreken in staat zijn.

ALISON
Als we thuis zijn moet ik het dak nog herstellen, Emmerich.

EMMERICH
Ik mag niet vergeten de vuilniszakken buiten te zetten.

ALISON
Eens we de vulkaan voorbijzijn, Emmerich…

EMMERICH
Sssttt, Alison. Stil.
Er staan twee schommelstoelen op het terras, dat weet ik nog.

ZE KLIMMEN BEIDEN WEER OP HUN LADDER, GEZICHT NAAR ELKAAR

ALISON
Johns ladder was een viool.

EMMERICH
Genade en sierlijkheid.

ALISON
Het is niet zo gemakkelijk met een ladder van je moeder weg te wandelen.

EMMERICH
Zeker niet als vallen onze familieziekte is!

ZE PROESTEN HET SAMEN UIT, DE LADDERS BEWEGEN VERVAARLIJK

ALISON
Het touw tussen ma en pa, daar moeten wij op lopen.

ZE LACHEN NU NOG HEVIGEREMMERICH
…En vanaf driekoningen liet James Brooks zijn baard groeien!
Waar haal hij het?

LACHEN ZEER LUID

ALISON
De dramatis personae!
Weet jij wat dramatis personae zijn, Emmerich!

EMMERICH
Ik dacht dat het wasgoed was.

ZE LACHEN, HET WATER WORDT STEEDS HEVIGER HOORBAAR EN DAN EEN LUIDE KNAL VAN DE VULKAANUITBARSTING, EN VOOR WIE HET WIL KUNNEN DE LADDERS VALLEN, HET SPEELVLAK MAG IN ELKAAR STUIKEN, KORTOM GROTE CHAOS TERWIJL HET GELUID VAN WATER DOOR VLAMMENGELUID WORDT OVERSTEMD.
ALLES BRANDT OOK NA DE LAATSTE BLACK OUT

VOORLOPIG EINDE

 


De foto’s zijn van Bernard Faucon