philosopherstable(1)

In verwarde tijden zijn de zaken die ons omringen en onze levensgewoonten vaak belangrijker dan de grote doelen waarin wij nog altijd een soort supergeloof pretenderen in ‘de maakbaarheid’ van de mens.

En om onmiddellijk met de schildersdeur in huis te vallen noem ik graag de jonge Schotse schilder Saul ROBERTSON (1978)

Vergis je niet: de dingen die ons omringen zijn niet dadelijk een voorbeeld van simplistische symbolen.
Hijzelf zegt dat er vaak een symbolisch, vaak een esthetisch appel uitgaat van de hem omringende zaken die hij in zijn zgn. stillevens gebruikt.

“The approach can be preplanned or, in contrast, quiteintuitive. I do occasionally seek out specific objects to fit a concept, but I am wary of that because it can lead to rather uninteresting, weak paintings. Most of the objects come from my studio, so I suppose they do have a personal significance, although that isn’t necessarily an important factor.”

Kijk naar dit werk: “The Philosopher’ s Table”.

‘There was a different concept for The Philosopher’s Table. For this painting the objects were arranged around the vase in two concentric circles. I liked the idea that they shared the same centre. As I did for this work, I often stand up to paint and therefore my viewpoint is almost directly above the objects, which are arranged on a stand in my studio. Sometimes the composition comes together almost by accident, without much effort. At other times it takes ages to find a satisfactory arrangement and it can be quite frustrating.’

Over zijn objecten zegt hij:

ReadingWritingArithmetic‘Ik denk dat een schilderij af is als alles samen begint te werken; als het ophoudt een serie vragen te zijn en in de plaats daarvan antwoorden aanbiedt.’

‘Robertson says that he nearly always has a specific reason for including a particular object in a composition, but is wary of disclosing too much information about this choice; the titles of the works, suggestive rather than conclusive, encourage rather than curtail speculation. Starkly lit, unsparingly rendered, the scenes are mysterious, more than slightly sinister, and always executed with studied proficiency.’

Dat klinkt ingewikkelder dan het is, denk ik.
De dagelijkse dingen hoeven niet per se hun geheimen te onthullen, ook al kan hun combinatie voor leuke denkoefeningen zorgen.
Sterker nog, hun alledaagsheid mag gerust primeren op welke symbolische betekneis dan ook.
“DE DINGEN DIE ER TOE DOEN” hebben niet dadelijk een onthullende functie.
Vaak bieden ze veiligheid in hun nietszeggendheid, in hun aanwezigheid zonder meer zoals de stopwoorden die wij gebruiken, het informeren naar het weer, de toestand van het wegennet en de televisieavond betekenis hebben in het graag met elkaar omgaan, deuren openen zonder daarom op zichzelf zwaarwichtige symbolen te zijn.

‘”Once I have started a painting, I either work totally in daylight or totally in artificial light. My preference is daylight, especially now that I have a studio with a north light. Somehow dayligh seems more relevant to the idea of capturing a moment in time – creating something permanent (the painting) out of something that is not (the subject matter). I occasionally make soem preliminary drawings to test out an idea, though as a rule I work directly onto the canvas.”

En met die geheimen raad ik je aan vandaag een aantal stillevens zelf te maken met dingen die je omringen.
Je zult zien dat ze door hun combinatie vaak een verhaal vertellen.
Het is dat verhalen vertellen dat belangrijker is dan hun al dan niet symbolische eigenschappen.

De dingen zijn vaak wat ze zijn, maar daardoor kunnen ze ook hun verhaal kwijt, verhaal dat wij dan op onze beurt verder vertellen, al dan niet aangevuld met eigen inhoud.

Dat verhalen vertellen via de dingen die er toe doen zal in later werk nog duidelijker worden.