dyn001_original_333_403_jpeg_2614449_fb4332706bccb3145ba737925511b028.2

Je kunt op allerlei manieren ‘geboeid’ geraken door schoonheid of zijn/haar vertegenwoordigers.
En al worden in de wetgeving jongens in staat geacht tot het bedrijven van ernstige misdaden, het goede, zoals relaties en ontwikkeling verheft hen weer tot de altaren van de innocentia terwijl ze inderdaad aardig in staat zijn de reus te lijf te gaan, een vreemde tweespalt.

dyn001_original_491_368_jpeg_20344_0553640296b0f7fcd10eee50f688ec36.2

Billard stelt die vraag in zijn boek ‘Le Roman Secret, André Gide et Marc Allégret ‘,want ondanks zijn grote liefde voor Marc geeft hij ook zijn andere jachten niet op.

‘Il est probable que Marc et Gide aient maintenu quelques relations intimes et masturbatoires, mais nous n’ en avons pas de trace bien claire.’

En vanuit diverse getuigenissen weten we dat hij zijn jacht op jongere partners niet heeft stop gezet.
Prof. Glehn is er niet over te spreken dat Gide één van de jongens die ook bij hem logeert en zelfs familie is nogal veel lijfelijke aandacht van Gide heeft gekregen.
Hij ziet dat als een misbruik van vertrouwen.

dyn001_original_491_343_jpeg_20344_e7a3b1fd768a26e29ce2c1fdefd9c88f.2

Marc prend la défense de l’ Oncle André en vantant les bénéfices de son influence.
A Gide, pas trop fier, qui plaide qu’ il a fait cela sans désir, “par acquit de conscience”, Marc repond en souriant: “Tâche de ne pas faire trop de choses par acquit de conscience.”

Klein incident zonder gevolgen.
Gide verhuist zodat hij niet elke dag Glehn moet ontmoeten.

Op een dag trekken Gide en Roger Fry (vriend en kunstcriticus) erop uit.
Ze slagen erin te verdwalen.
Fry kent goede adressen… pour compagnon en état de manque.

Le 7 août, Marc note qu’ il retrouve Gide avec le gosse du Moulin.

“Il va visiter avec délice le Moulin, le meunier a neuf fils!” schrijft Marc in zijn dagboek.

En al is Marcs humor groot, hij houdt toch een oogje in ’t zeil, ook thuis, want daar heeft hij Gides interesse meegemaakt voor broer André die dan bij Jean Schlumberger terecht komt nadat ze in 1917 uit Zwitserland terugkomen.
En hij is ook enigzins ongerust over het lot van zijn jongste broertje Yves en vraagt hem op de hoogte te houden van Gides mogelijke benaderingen.

En zegt Gide dat het juist Marcs verwijderen op seksueel vlak is dat hem weer naar de jongens drijft.

‘Si ma veiille débauche est revenue, c ‘est bien de sa faute. S’ il était plus exigeant…’

Maar Marc toont zich duidelijk hetero.
Zo heeft hij het over ‘les girls’ als hij het woordje ‘thée’ gebruikt, fout gespeld, maar het is zijn codewoord voor vrouwelijk schoon)

dyn001_original_491_625_jpeg_20344_e7c1e92531a57e1a908b5b5df4520a8a.2

Natuurlijk zijn er eerst en vooral de jonge kinderen bij Glehn met wie hij lange wandelingen, fietstochten en kanotrips maakt, maar er is ook belangstelling voor Margaret, een dochter van familie van Glehn) en er is Pamela (dochter van Robert Fry).
En Gide zegt:

‘De temps en temps il me demande si je me souviens que je lui ai promis sa première maîtresse; mais il a déjà pris tant de petits à-comptes que cette première ne sera pas vraiment une nouveauté.’

Maar de bilan van zijn Cambridge avontuur is positief.
En Billard voegt daar aan toe:

‘Moins informés nos heros mesurent mieux ce que Cambridge a enflammé que ce qu’ il a distendu.
On les verra souvent évoquer cette aventure comme un conte enchanté l’ ivresse d’une liberté sans égale.
Cambridge restera longtemps, pour eux, un puissant thème nostalgique.’

Maar het is ook een geschiedenis die blijft balanceren tussen de duivel en de goede God.
Na de hemel staat vaak een vreselijke hel te wachten.

De herfst zal brutaal zijn, want de eerste brieven die zij uitwisselen, na het vertrek van Gide hebben het over de choc van het plotseling alleen zijn, na drie maanden samenzijn.

“Ah! Les jours heureux – à deux. Adieu.
Dans le silence de mon cœur, comme dans une grande salle vide, je cherche un coin où bercer ma tristesse.”

Maar voor hij om vijf uur ’s morgens in Le Havre van boord gaat klinkt toch een andere toon:

“Ah! cher vieux compagnon, il me faut maintenant apprendre à me passer de toi; je me sens tout amputé! La lettre que tu m’ as tendue au moment de l’adieu m’emplit le cœur de sanglots et d’éclats de rire.
Je voudrais ne t’ avoir donné que du bonheur.”

En later vult hij aan:

“Mon petit Marc, les seuls ombres de ce temps de compagnonnage viennent de ce que je n’ai pas {été} un être plus gai, plus amusant, plus fantastique…Je veux dire que si parfois tu me voyais un peu morose, ce n’était qu’à cause de moi, et parce que je souffrais de cela, parfois d’une manière atroce.
Tu ne m’a rien donné que d’exquis et je me chauffe à ton souvenir, comme à l’entrée de l’hiver, auprès d’un palpitant feu de joie!”

Vaak ervaren wij de verbondenheid als we ver weg zijn, inderdaad.