596_c779b532724a17a21d3252b7adb58c21

Lieve Patiënt,

Om je mooie vers aan te vullen, een vergeten gedicht van P.C. Boutens:

Sponsae Aeternae

Ik weet dat gij mij nog verschijnen zult,
Zo zeker als de bloemen wederkomen:
Der dingen dove dek hebt gij genomen,
Het donkre leven dat de steden vult,

Den winterwind die klaagt door dorre bomen,
Ten sluier die uw eeuwgen glimlach hult…
Ik zou gelukkig zijn, als slechts geduld
Den slaap kon vinden om van u te dromen.

Een prins, te vroeg ontwaakt in wintermorgen,
Dwaalt als een vreemde door zijn kille huis
Tussen de trage slaven die bezorgen
Huns heren  dag met onbeheerd gedruis, –

Zó moet ik waken tot gij wederkomt
En u nog eens  in mensenaanschijn momt.

En met deze troostende woorden maken we de lelijkheid een beetje meer onzichtbaar, ter ere van het jongetje op de dolfijn.
Uw toegewijde en meevoelende psychiater G. Dumortier.