943_557f7ad8e127145c61365c6bcadb5505

Goede Silverstein,

Als woorden uit de eigen ziel moeilijk te vinden zijn, ziehier een mooi gedicht van Ted Van Lieshout.

Winter

Nu is het verboden de wereld te betreden. Alles gaat kapot
als iemand durft om met zijn vieze vuile voeten rond te stempelen.
Iedereen moet binnenblijven en de autosleuteltjes verstoppen
en alle schoenen opsluiten en voor het raam gaan staan en kijken.

Een mus hupt zenuwachtig rond van de kouwe voetjes of van
de weg kwijt; het zal je ook maar gebeuren dat plotseling het licht
zwaar van bevroren verdriet uit de lucht gevallen is. Het is niet niks
als de kleuren die je had onthouden plotseling zijn toegedekt.

Een stelletje rotkinderen richt in de verte schade aan; ik wou
dat hun pikkies bevroren en eraf vielen en dat hun schaatsen
zich lelijk het ijskoude water in sneden, met hun rooie jas en das
en schaterlach. Dom kind! Ja, bouw maar weer je man met hoed.

Maar dan mag ik het raam open, de vensterbank strelen, zien dat
verdriet smelt tot tranen op mijn blote vingers. Ik begraaf ze
in de sneeuw en laat ze daar heel lang en stil. Ik bijt op mijn lip
en verdraag de kou: ik wil het voelen sneeuwen uit mijn ogen.

Je altijd trouwe Dumortier G.